איצט האב איך באשלאםן אריינצוגיין צו נוזשינסקין און פרעגן װעגן דער ארבעט ביי זיין ברודער. איך האב אים דערציילט, אז איך גיי אװעק פון מײנע איצטיקע באלע■ באטים, וױיל איך וויל זיך אויםבעםערן די באדינגונגען, די באלעבאסטע פײניקט מיך אאז״װ. ער האט מיר צוגעזאגט צו פארן צום ברודער און צו מארגנם װעט ער מײ־ געבן ענטפער. צו מארגנס האט מיר דעד פויער געזאגט, אז זונטיק זאל איך קומען צו אים, און עם װעט זיץ אלץ אין ארדענונג, דערוױיל האב איך גענומען גרײטן זיך צום אװעקגיץ און געפאדערט פון מיץ באלעבאםטע, אז זי זאל מיר באצאלן פארא יאר ארבעט. אבער זי איז ארײנגעפאלן איןא רציחה און גענומען מיך באװארפן מיט קללות און זידלערײען• זי האט געשריגן, אז עם איזא חוצפה פץ מיץ זײט צו פאדעת באצאלט. ״האסטו נישט געפדעםן בײ מיר די גאנצע צײטז״ האט זי מיר פארגעװארפן, ״און צו װאם באדארפסטו בכלל געלטז דו גײםט דאך םײ װי אהין וװ מען דארף שוין גארנישט״. איך האב איר דערמאנט, אז מיר זענען מושװה געװארן, אז זי זאל מיר צאלן פאר דער ארבעט2 מעטער קארטאפלא חודש. איך האב געװײנט אץ געבעטן, אז זי זאל מיר כאטש עפעס געבן, װײל איך בין הויל אץ נאקעט, אץ דא גײט צו װינטער. אץ אויך אין געטא, װי לאנג איך זאל דארט נישט זיץ, מח מען לעבן. אויף דעם האט זי אנגעהויבן מאכן נאך העכערע קולות: ״מאדש, דזוידװוא״, אז