376 םסרלוקן 1 ווו געטאן׳ װי מען האט איר געהײםן. איך האב זיך געפידט װי מיע באלעגאטים און זײ זענען געװען פון מיר עוםרידן. װידער איז אדורך א חודש. מיט יעדן טאג איז די לאגע געװארן אלץ ערגער. מען האט כםדר געמאכט שטרענגע רעװיזיעס אין די דערפער. אונדזער הױז איז געשטאנען בײם םאמעראנד פמראדזינער שאםײ. אן אויפהער זענען דײטשן אדורכגעפאח און יעדעם מאל זענען זי ארײן צו אונדז מיט פארשידענע אויםריידן. איץ מאל איז פונקט פאר אונדזער הױז קאליע געװארן א דײטשע מאשין. עס איז געװען א הארבםטיקער רעגן־טאג. די דײטשן זענען ארײן צו אונח אין שטוב זיך אפ־ ריעזאץ דערװארעמען׳ מיר האבן זיך געשראקן׳ אז זײ זאל נישט אײנפאלן צו קאנט־ ראליח אונחערע דאקומעגטן׳ מיר האבן זײ געגעבן מילך מיט ברויט און אלץ איז אדורך בשלום. אבער די באלעבאםטע איז פון דעמאלט אן געװען זײער איבערגעשראקן. ח פויערים האבן נישט אויפגעהערט צו דערצײלן׳ אז יעדן טאג כאפט מען אין דער געגנט ײדן און מען שיסט זײ אויפן ארט׳ אויך די פויערים׳ װאס באהאלטן זײ שיםט מען. די באלעבאטים האבן באשלאםן מיך אפצושיקן אין דארף אקלוניעװ צו איר ברודער׳ ער װוינט אין פעלד װײט פון װעג׳ אײנער אליץ. זי איז אװעקגעפארן צום ברודער און געפועל טבײ אים׳ אז ער זאל מיך נעמען צו זיך.
דאם נײע ארט׳ װוהין איך האב געדארפט פארן׳ איז געװען מיט 25 קילאמעטע ר װײטער. מיר איז א שאד געװען צו שײח זיך מיט מײנע איצטיקע באלעבאטים. דא איז מיר גוט געװען׳ איך בין געװען זאט און מ׳האט מיך באהאנדלט װי אן אײגן קינד׳ אבער די פויערטע האט מיך געטרײסט׳ אז דארט װעט מיר נאך בעסער זיץ׳ װײל דארט איז שטילער און רױקער װי דא. אין דער פרי האט די פויערטע איינגעשפאנט די פערד אמ מיר זענען אװעקגעפארן צו איר ברודער אויף דער נײער שטעל. ם׳איז געװען חודש נאװעמבער. איך האב שװער געארבעט בײם רײניקן דאם קאח׳ און שפעטער — אין װאלד. אויף די הענט זענען מיר אױפגעלאפן בלאזן. דערבײ האב איך אויך נישט געקריגט גענוג עסן. זײ האבן מיך כסדר געטריבן צו דער ארבעט אמ מיך געפײניקט. מיר איז געװען אזוי שלעכט׳ אז איך האב אנגעהויבן בעטן אויף זיך דעם טויט.
אימ מאל׳ װען אויפן הארץ איז מיר געווען גאר פינצטער א מ ביטער׳ האב איך זיך אנגערופ ן צום פויער׳ אז ער זאל מיך צוריקפיח צו זימ שװעמסטע ד קי מ גאלאמבקי . װען ער האט מיך געפרעגט פארװאם איך וױל פון אים אװעק׳ האב איך אים געענט ־ פערמ׳ אז ער האט שױן גענוג אויסגענוצט זײן זשידװוקע . דערויף האט ער זיך שטארק צעלאכט און געזאגט * ״דאס הײסט שװער געארבעט ז דולעבסט דאך נאך . װען אלע חינע זענען שוין פארבדענט״ . איך האב אים גארנישט געענטפערט אויף דעם׳ נאר וױיטער געפאדערט׳ אז ער זאל מיך צוריקפיח צודער שװעמטער . װען איך במ צוחקגעקומען צוםײן פחערחקער באלעבאסטע האט זיך אחים ־