388 םםר לוקאװ צוגעגרײטא בונקער. מען האט אונח אײגגעטײלט אין4 גרופעס און יעדעד אײנער פון די םיר געקומענע האט גענומען פירן זײן גרופע. די גרופעס זענען אװעק מיט איבער־ רײסן םון עטלעכע מינוט. צום גליק איז די נאכט געװעןא פינצטערע און דערפאר האבן מיר רװק זיך געקענט ארױסגנבענען פון לוקאװ. הינטער דער שטאט האבן מיד אנגעטראפן אויףא װאסערל און מיר זענען צוגעפאלן דערצו, כאטש עס האט זיך געפילט דערפון נישט קיץ גוטער טעם. מיר זענען אװעק װײטער. נאך דער ערשטער אויפפרישונג האב איך דערפילט א שטארקע מידקײט. איך האב קויס געשלעפט די פיס, פאר די אויגן האבן זיך געד.ײיט פײערדיקע רעדער. מעגלעך, אז דאס נישט פרישע װאסער האט מיר געשאדט. עס האט אנגד,ויבן טאגן. די הענער האבן געקרײט אין די ארומיקע דערפער. ענדלעך האבן מיר דערזען פאר זיך דעם װאלד. ״דערליחעד אונדזערער״, האבן מיר געבעטן בײם װאלד, ״זײ פאר אונדזא מאמע און טוליע אונדז איץ. באהאלט אונדז פון אלע סכנות און שרעקן״... אין וו^ןלד דער בונקער האט זיך געפונען אין טיפן געדיכטן װאלד און ער איז געװען צוגע־ דעקט מיט צוױיגן. מיר האבן זיך אראפגעלאזט אין דער טיף. כאטש דארט איז געװען ענג, דאך זענען מיר געװען גליקלעך, װאס מיר האבן כאטש דערװײל װו זיך צו בא־ האלטן. ברויט איז געװען צוגעגרײט פאר אונדז. מיר האבן עפעם אפגעגעםן און גלײך אײנגעשלאסן.
19 פערזאן זענען מיר געװען אין בונקער. מיר זענען געװארן װי אײן משפחד״ וװ אלע זענען גרײט געװען צו שלאגן זיך פאר אײנעם, און אײנער פאר אלע. מיר זענען שוין דעם דריטן טאג אין װאלד, מיר זענען שויןא ביסל געקומען צו זיך און אויסגערוט. די לופט איזא מחיהדיקע. ם׳איז פרילינג. מיר הײבן אן צו פילן זיך פרײער. יעדן אװנט גײט אװעק פון אונדזא גרופע פון4 פערזאן אין דעם נאענטן דארף צו די פויערים, כדי צו שאפן עםן. פץ אנדדיב האבן די פויערים אונדז גארנישט געװאלט געבן. זײ האבן פאר אונדז גישט קיץ מורא געד׳אט, וױיל זײ האבן אונח געזען נישט באװאפנטע. זײ האבן אפילו געדראט, אז זײ װעלן אונדז אויםגעבן די דײטשן. מיר האבן אײנגעזען, אז אן געװער װעא מיר לאנג נישט אויסהאלטן. די פויערים קענען קומען אין װאלד זוכן. צװישן אונדז האט זיך געפונעןא מיטלװוקסיקער ױנגערמאן, זײערא דרײםטער. מען האט אים גערופן יאסל. געשטאמט האט ער םון שעדלעץ, אבער אין דער לעצטער