394 סםר לוקאװ איך בין געלעגן רואיק און זיד נישט גערירט פון ארט׳ כאטש די קעלט האט מיד געפײניקט• דערנאד איז שטיל געװארן אין װאלד. װאם טוט מען װייטערז װער װעט מיד ארײנלאזן צו זידז װער פון די פאליאקן װעט װעלן ראטעװעזא ײדיש קינדז דער שטארקער װילן צו לעבן האט מיד נישט געלאזט ליגן אין װאלד׳ וװ איד װאלט געפונען דעם טויט• איד האב זיד געלאזט אין װעג אריץ מיטן פעםטן באשלוס אגצוקומען קיץ גאלאמבקי אח בעטן די נוזשינםקים׳ אז זײ זאלן מיד ראטעװען• ארום ניץ אזײגער אין אװגט ביז איד אנגעקומען צו די נוזשינסקים קיץ גאלאמבקי. אויסהיטנדיק זיד שטארק בין איד מיט טויט־שרעק געשטאנען פארן טויער פון מײן געװעזענעם בעל־הבית. דער הינט בילט און רײםט זיד פון דער קײט. מיט סלינקע טריט גײ איד אריץ אין הויף. איד קלאפט׳ נישט דרייםט׳ אין דער טיר. כ׳הער שוין װי מ׳פרעגט ״װער איזז״ איד האב אנגערופן מיץ נאמען. נוזשינםקי האט געעפנט די טיר. עם איז גראד געװען בײם אװגטברויט. אין שטוב איז געװען׳א חוץ דעם פויער מיט דער פויערטע׳א פאראבעק און א דינםט. זײ האבן מיו גלײד פארבעטן צום טיש. די פרוי האט אנגעגאםן פאר מיר א שיםל מיט זופ און צוגעגעבןא שטיק ברויט• איד האב געמוזט שרעקלעד אויםזען׳ וױיל אלע האבן נישט אראפגענומען די אויגן פון מיר׳ באקוקנדיק מיד מיט רחמנות.
טרערן זענען מיר געשטאנען אין די אויגן פאר פרײד. נוזשינםקי האט געזאגט׳ אז איד זאל שנעל אויפעםן און אװעק פון שטוב׳ װײל עמעצער פון די שכנים קען אנקומען און דאן ביו איד פארפאלן. די באלעבאםטע האט אבער פארשלאםן די טיר און דער פאראבעק איז ארויס דורכן פענצטער קוקן צי קײנער קומט נישט אן. איד האב זיד באמיט צו עםן װאם שנעלער• איד האב געשלונגען אוןא װארעמקײט האט זיד צעגאםן איבער מיר. ײעו איד האב פארענדיקט דאם עםן׳ האב איד זיד אויפגעשטעלט אץ באדאנקט די גוטע מענטשן פאר זײער הילף. די נוזשינסקי האט מיד געפרעגט װו איד געפין זיד אץ איד האב געענטפערט׳ אז איד באהאלט זיד אין װאלד׳ נאר איד האב נישט קײן עסן. דעף פאראבעק׳ װאם האט געדינט בײ גוזשינסקין׳ איז געװעןא רוםישער און ער האט צו מיר געזאגט׳ אז נאד איץ װינטער מוז איד זיד מוטשען און דערנאד װעט מיר שוין גוט זיץ׳ וױיל די מלחמה װעט שוין לאנג נישט געדויערן. פון דעם פאראבעק האב איד זיד דערװ־םט׳ אז די םאוױעטן שלאגן די דײטשן און גײען פארויס׳ און אז די דײטשן האבן שוין מיט זיד צו טאן.
איד האב מיט צופרידנקײט אויסגעהערט די רײד פון דעם פאראבעק אוןא קרעכץ געגעבן. איד האב געטראכט׳ אז דאס אלץ איז טאקע גוט אץ פײן׳ אבער וװ נעמט מען כוח איבערצוהאלטן דעם אנקומענדיקן װינטער מיט שניץץ און פרעסט. וװ װעל איד זיד אויסבאהאלטןז די פויערטע האט מיר געגעבןא גרוים שטיק ברויט מיטא פלעשל מילד אמ איד בין אװעק מיטא שװער געמיט פץ דער כאלופע.