396 םםר יוקאװ אפגעבראטן די קארטאפל. צו טרינקען װאסער האט איך געהאט פון די לויפנדיקע טייכלעך. איך בין געװארן װאםא טאג שװאכער. איך האב גישט געהאט קיץ כוח צו גיץ אויף די פים. איך האב געפילט, אז איך האב היץ. די הענט זענען בײ מיר געװארן געל. אן אפאטישקײט האט מיך באהערשט. עם איז מיר שוין נמאס געװארן דאס כםדר־ דיקע מוטשען זיך. איך בין געלעגן אין װאלד קראנק. װי לאנג איך בין אזוי געלעגן וױים איך נישט, נאר מיט אמאל האט זיך מיר געדוכטן, אז עמעץ שטײט בײ מיר, אז מען רעדט צו מיר. אין אנהויב האב איך געגלויבט, אז דאם איזא חלום, אבער נײן, עם איז געװעןא מענטש. דער אומבאקאנטער האט צוגעלײגט זײן אויער צו מיץ הארץ און זעענדיק, אז איך לעב האט ער מיך גענומען װעקן. איך בין געקומען צו זיך. איך האב אים דערצײלט עפעם װעגן זיך. ער האט צו מיר געזאגט, אז ער גײט אין דארף ברענגען פאר מיר עםן, אז איך זאל נישט קיץ מורא האבן פאר אים און אז עד װעט מיר העלפן. עם האט טאקע לאנג נישט געדויערט, איז ער געקומען מיטא קויש עםן, מיט םלעשלעך רםואות און אנדערע גוטע זאכן. איך בין טאקע געזונט געײאח פון דעם• איך בין געװארן שטארקער מיט יעדן טאג און כ׳בין װידער געװעןא געראטעװעטע.
שפעטער האב איך זיך דערװ םט, אז דער אומבאקאנטער קריםט, װאם האט מיך אפגעראטעװעט פון טויט, הײםט זשעלאנקא. ער שטאמט פון לוקאװ און איז געקומעז צופעליק צוגאםט קיץ גאלאמבקי צו זײנםא ברודער און מיך האט ער געפונען װען ער האט שפאצירט אין װאלד, באפרײונג אין חודש ױלי האט דער פראנט זיך דערנענטערט. די סאװיעטן האבן געשלאגן די דייטשן אן אויפהער. אין װאלד איז געווארן פון טאג צו טאג געפערלעכער. די דײטשן זענען אפגעטרעטן און האבן זיך נוקם געװען אין די אלע׳ װעמען זײ האבן געטראפן אין די װעלדעד און םעלדער. די געגנט װערט שטארק באמבארדירט. טײל מאל דוכט זיך מיר, אז איך הײב זיך אין דער לופטן איך באהאלט זיך אין דער תבואה, װאס שטײט אין פעלד נישט קיץ געשניטענע. שריפות זעט מען פון אלע זייטן. די שיסערייען הערן נישט אויף. די ערד ציטערט מיט מיר צוזאמען. עס איז אוממעגלעך צו דץ אין װאלד> און נאך ערגער איז אין די פעלדער׳ װו אלץ ארום ברענט. אויף אלע פיד קריך איך פץ איץ ארט אויפן צװײטן.