412 סםר לוקאװ באלד װי די דײטשן זעגען אריץ קיין לרקאוו, האבן די אײנגעפירטא פאליצײ־שעה. אויב מען האט געכאפט עמעצן אין גאס נאך דער פאליצײ־שעה, האט מען אים געשאםן. איןא געװיםן טאג האט זיך באװיזן איבער די גאםןא מעלדונג, אז אלע ײדן, מענעו און םרויען פון די און די יאת, מוזן זיך רעגיםטרירן אין ארבעטם־אמט. דארט װערט יעדער אײנעד צוגעטיילט צו אן ארבעט. עלקע גערעכט־טיקאצקי מיך האט מען באשטימט אויף ארבעט איןא סאלדאטן־הײם, אין קיך. דארט האב איך געדארפט שײלן קארטאפל, רוימען און װאשן. איך האב אלץ געטאן מיט אזא פינקטלעכקײט, אז עם זאל געפעלן דעם פאלקםדײטש, װאם האט געהאט איבער אונדז די השגחה. וױיל דארט האט מען אונדז געגעבן צו עםן. אין יענער צײט איז דאם געװען זייערא װיכטיקע זאך. ביי אנדערע ארבעטן אויף אנדערע ערטער האבן די יידן גארנישט באקומען און זײ זענען ממש אויםגעגאנגען פון הונגעד. צו מיץ ארבעטם־פלאץ איז אייך געװאח צוגעטײלט אהרון איחענבערג. ער האט נישט געארבעט אין קיך׳ נאר אין שטאל בײ די חזרים. מיר בײדע האבן געארבעט ביז שפעט אין דער נאכט׳ אבער מיר האבן געהאט די מעגלעכקײט צו העלפן אונחערע משפחות. מיר האבן דאס געטאן מיט פארשידענע תחבולות. אזוי, למשל׳ פלעגן מיר