ססר לוקאװעו 417 איז פממינוט צומינוט געװאח שװאכער, די כוחות זענע ןאי ם פשוט אויסגעגאנגע ן פח אזוי פיל אידן. אין מעזריטש האב ןמיר געטראפ ן נאך לוקאװער ײדן או ןמיר האב ןשוי ן געמימט, אז דא װעלן מיר האב ןמנוחה. אבער אי ןא געװיסן טאג זענע ןמיר אויפ־ געװעקט געװארן אי ןדער פרי פו ןא שרעקלעכער שיםערײ. די באנדיטן האב ןדאס געגא ארומגעשטעלט מי טזײערע מערדערישע צוהעלפער או ןדער הויפט־מערדער זײערער, דער געשטאפאװיעץ האון, הא טײי דגענומען צ ודער רײניקונגם־אקציע. צו ם צוױייטן מאל האב ןמיר שוי ןגעהערט דא םשוידערלעכער װארט: ״מעזריטש מוז װערן ױדענרײן״... מען הא טצונויפגעטריבן די ײדן אויפ ןמארק. אי ךמיט מײן קאליק ן ברודער אם אהים זענע ןאוי ךגעװען צװישן זײ. אי ןדער באגלײטונג פו ןא מוראדיקעד שיםערײ האט מען אונד זאלעמען געפירט צ ודער באן. איבער ןװעג האט מען אונד ז אפגעשטעלט ביי א טײ ךאו ןבאפוילן אפגעב ןדאם געלט, גאלד או ןבריליאנטן. װע רעס וועט נישט אפגעב ןאון מען װע טבי יאי םעפע סגעפינען, װעט גלײ ךדערשאס ןװערן• פיל מענטשן זענע ןדעמאלט געשפרונגען אי ןטײך. די האב ןבעסער געװאלט געפינע ן דעם טוי טאי ןװאסער, אײדע רפארברענ טצ וװערן אי ןפײער. אבער די םאדיםט ן האבן אוי ךדא זײ באגלײ טמי טא מוראדיקער שיםער ײפמ מאשין־געװער. אל עזענע ן אומגעקומען או ןקײ ןאײנער האט זי ךנישט געראטעװעט.

פירשע הזענען מיר געזעסן אויפן פעלד און נישט געטארט זיך א באוועגטאן. ביז מען האט צוגעפירט װאגאנען און די עם־־עם־לײט און זשאנדארמעריע האט זיך אויםגעשטעלט אין א שפאליער פאר די װאגאנען. דא האט מען אונדז געטריבן דורך א בראנד פון מערדערישע קלעפ אין די װאגאנען ארײן. די שװערע טירן האבן זיך פארקלאפט און דער צוג האט גערירט אין אונדזער לעצטן װעג צום טויט־לאגעו מאידאנעק• א שרעקלעכן גורל האבן מיר איבערגעלעבט אין משך פון צװײ טעג פון אונדזער ריחע. די װאגאנען זענען געװען אזוי אנגעפראפ ט מיט מענטשן, אז עס איז אוממעגלעך געװען צו אטעמען. פון ענגשאפט זענען בײ די מענטשן ארויםגעזעצט געװארן די קישקעם. פיל זענען פשוט דערשטיקט געװארן און זייערע טויטע קערפערם האבן זיך געװאלגערט צװישן די פים amמען האט געטראטן אויף זיי. קינדער זענען אין דער שטיקעניש פשוט צעחבען געװאחאם אויםגעגאנגען. דאם קרעכצן אם װײענען — אומדערטרעגלעך. טויטן־אנגסטן האבן זי געגאסן איבערן לײב און צו דעם אלעם איז אין פארלויף פון די צװײ טעג קי ם טראפ ן װאםער נישט געגעבן געװארן. דער צוג איז געפאן דורך דעמבלין און װידער איז מיר אויסגעקומען דורך א שמאלינקער שפארונע אינעם פארקלאפטן פענצטערל פון װאגאן צו זען מיץ ליבלעך שטעטל לוקאוו.

ענדלעך זענען מיר אנגעקומען קיץ מאידאנעק. די םם.ם־לײט מיט הינטן בײ דער זײט, האבן אונז אפגעװארט מיט םאדיסטישע שמײכלען אויף ח ליפן. מ׳האט געעפנט פאר זײ די װאגאנען. פון מיץ װאגאן זענען סד מענטשן ארוים לעבעדיק. די איבעריקע