420 םפר לוקאװ װיא קול שרײט פון יענעד גרופע: ״װער איז פון לוקאװ י״ איך האב נישט געזען די פערזאן׳ װאם האט געשריגן׳ נאר איך האב אפגעענטפערט מיטא פארצװייפלט קול׳ ״איך בין פון לוקאװ... איך בין ראובן טיקאצקים שװעםטער, עלקע... מײן נומער איז 47338. איך בעט מיך ראטעװען!...״ אויף צו מארגנם קומט פאר מיר אן אנגענעמע איבערראשונג: עם קומט ארײן אן ם.ם.־מאן און רופט אוים מײן נאמען. עד פירט מיך אװעק אין די מאגאזינען פון ״קאנאדע״, װו איך װער אנגענומען צו דער ארבעט בײם םארטירן די מלבושים פון אונדזערע קדושים. פון די אויםגעםארטירטע קלײדער װערן געמאכט פעקלעך׳ װאם װערן ארויםגעשיקט קײן דײטשלאנד צו פדרטײלן צװישן דער באפעלקערונג. בײם םארטירן קומט פיל מאל אוים איבערצולעבן שוידערלעכע מאמענטן. פיל פון אונדז דערקענען די קלײדער פון זײערע נאענטע, פון די אײגענע קינדער. פון די שוידער־ לעכע געװײנען גלױוערט דאם בלוט אין די אדערן. אבער מיר מוזן מיט ציטערנדיקע הענט װײטער ארבעטן און מאכן די באשטימטע נארמע. אין עטלעכע טעג ארום עפנט זיך די טיר פון באראק און עם קומט אדײןישראל שטיינבערג אין דער באגלײטונג פוןא דײטשישער װאך און דערלאנגט מירא פעקל און שיך. ער דערצײלט מיר, אז ער ארבעט דא שנײדערײ און נײט פאר די ם.ם.' לײט. ער פרעגט מיך אוים װעגן די לעצטע גרוםן פון זײנע נאענטע אין לוקאװ, װען און