טינע א״א לענדער. אװ ך אנדערע זענען געװען גרײט צו פארן, אבער זײ האבן שוין נישט באװיזן דאם אויםצופירן. דעם 1טן סעפטעמבער 1939 איז די היטלער־ארמײ אנגעפאלן אויף פוילן. מלחמה צו יענער צײט, בײם אנהײב פון דער צװײטער װעלט־מלחמה, איז בעלגיע געװען נײטראל. א םך מענטשן האבן געמײנט, אז מיר אין בעלגיע װעלן אויםמײדן די גרוילן פץ קריג. מײן װױנונג איז געװען דער פארבינדונג־צענטער מיט אנדערע לענדער. איך פלעג דערהאלטן בריװ פון לוקאװ און זײ איבערשיקן קי״ץ פראנקרײך און קײן אמעריקע. א סך ברױו האב איך באקומען פון חײם פערגאמענט און זײן פרױ רחל ע ז״ל. די אילוזיע, אז בעלגיע װעט בלײבן נײטראל, האט נישט לאנג אנגעהאלטן. דעם 10טן מאי 1940 זענען די דײטשן באפאלן דאם נײטראלע בעלגיע מיט דער גרעסטער ברוטאליטעט און באמבארדירט שטעט און שטעטלעך, די אלגעמײנע שטימונג איז געװען א געדריקטע, בפרט ביי יידן. מיר האבן דאך שוין געהערט, װי די דייטשן פיח זיך אין פוילן. איך האב זיך פארשטענדיגט מיט מײנע לאנדסלײט און פרײנט נפתלי סרעברניק און יאסל בורשטין, און מיר האבן באשלאסן צו אנטלויפן קײן פאריז.

זונטיק, דעם 12טן מאי, בין איך מיט נפתלי מערעברניקן אוועק פון בריסל. יאסל בורשטין האט נישט באוויזן צו פארן מיט אונז און מיר האבן מיט אים אפגערעדט צו טרעפן זיך אין פאריז. אונזער צוג איז צענדליקער מאל געווארן באמבארדירט אין וועג. ערשט נאך 8 טעג זענען מיר אנגעקומען אין א שטעטל לעבן טולוז, נישט ווייט פון דער שפאנישער גרענעץ. דארט האבן זיך געפונען א סך פליטים פון בעלגיע.