476 סםר לוקאװ געצויגן די4 ביקםז אמ צוױי םמ זײ זענען צוגעטיילט געװאח מיר אמ מיין ברודער הערשל, װעלכער איז געבליבן אין בונקער מיט דער משפחזד מיר האבן געװארט, אז די א.ק.־באנדיטן זאלן זיד אומקעח אמ כאטש צונעמען זײערע געהרגעטע, אבער דעד פחד ביי זיי איז געװען אזוי גרוים, אז זיי האבן אויםגע־ מיטן נאדא מאל צו ריזיקיח אויףא קאמף מיט אונח. מיר זענען געװען קארעקט: מיר זענען אװעק און דערלויבט זײ צוצונעמען די טויטע. נישט װײט םון קאמף־פלאץ האבן מיר זיד אנגעשטויםן אויףא יונגן פאליאק. מיר האבן אים אפגעשטעלט און געפרעגט, װאם ער טוט דא. ער האט געענטפערט, אז ער גײט אויףא ״זאבאװע״ (פארװײלונג). ״אויף אזא ,זאבאװע׳, װי דו האםט אונדז געװאלט מאכן״— האבן מיר אים געזאגט, װארעם מיר האבן תיכף אין אים דערקענט דעם אנפירער פון די באנדיטן. װען ער האט דערזען, אז ער איז ארײנגעפאלן, איז ער געפאלן אויף די קני, געקושט אונדז די פים אמ געבעטן, אז מיר זאלן אים שענקען דאם לעבן. ער האט געשוװיח בײם פוילישן ערנװארט, אז אין דער געגנט װעט מען מער נישט טשעפעז קימ יידן. מיר האבן געגלייבט זיץ צוזאג אמ אים באפרײר. מיר זענען געגאנגען אין דעד ריכטונג צום בונקער פון מימ משפחה. היות בײ ױדל װאלאנד האט געבלוטיקט דער פום, זענען מיר ארימ צוא פאליאק מאשטשיצקי, באנדאזשירט װאלאנח דעם פום און גענומען ממשיד זימ אונחער װעג.

װען מיר זענען שוין געװעןא צװײ קילאמעטער וױיט פון בונקער, האבן מיר געהערט שרעקלעכע געשרײען. דאם זענען געװען די געשרײען פמ מימ מוטער, 3 שװעםטער,א ברודעד און מײן שװעםטעח־זמ פון7 יאר. עם זענען דארט געװען איידא פאטער מיטא טאכטער, װאם זענען אויםבאהאלטן געװארן אין בונקער דורד מימ פאמיליע, אן דעם וױםן פמ פוילישן באלעבאם. מען האט זײ אלע ארויםגעפירט אויפן הויף און דערמארדעט. מיר האבן געהערט זײערע יאמערלעכע געשרײען, לײדער זענען מיר אבער געװען צו װײט, אז מיר זאא זײ קענען ראטעוועז• געװען איז דאם אין דער נאכט אויפן 27סטן פעברואר 1944. די דאטע װעט אויף אײביק פארבלײבן אין מימ זכרמ, װיא טאג פון גבורה און מוט פון די לעצטע געבלי־ בענע לוקאװער ױגנטלעכע אמ קאמף פארן ײדישן כבוי אמ די יארצײט נאכן אומקום פון מײנע טײערע אמ נאענטםטע.