מיר האכן זיך אומגעקערט צוריק אין אוגדזער לאגער ארײן. די זעמליאגקע ם האבן נאך געכרעגט. מיר האבן זיך געקליכן כאהאלטן די קרכגות מיט דעם געװעזענעם קאמיםאר גארדין, װאם איז געפאלן צוזאמען מיט זײ. פלוצעם לויפט װידער אונדזער םעקרעטנער פאםט און מעלדעט, אז ע ם גײען װידער גרופן, אבער ער װײםט נישט װער. מיר זעען שוין װידער גױיט צו עפעגע ן א פײער. ע ם לויפט דער צוױיטער פאםטן, מיט אים צוזאמען א רײטער, װעלכער שרײט: ״שיםט נישט, די רויטע ארמײ גײטז״ מיר גלײכן נישט אונדזערע אויגן, זײ דערגעגטערן זיך צו אונדז, די ערשטע ראזװיעדקע קומט אן. מען צעקושט זיך הארציק. מען װײנט און מען פרײט זיך. דערנאך קומט אן דער גאנצער שטאכ. די קאמאנדירן שפרינגען אראפ פון די פערד און קושן זיך מיט אונדז. װען זײ דערזען אויף דער ערד אונדזערע 8 געפאלענע קעמפערס שטעלן זיך ביי זײ טרערן אין די אויגן. זײ פרעגן זיך * װאם פאר אן אטריאד דאם איז ז װען מיר האבן זײ געזאגט׳ אז דאם איז א ײדישער, האבן זײ זיך שטארק געװונדערט. די ײדישע קאמאנדירן, װי אויך די רוםישע, דערזעענדיק די גרויסע צאל קלײנע קינדער׳ די אלטע לײט און פרויען, האבן די אונד ז שטארק געלויבט און הארציק בא־ ■ דאגקט פאר אונדזער געטרײער איבערגעגעבנקײט צום ײדישן פאלק.