מיין חרובעהיים פנחס טשעשינסקי דעם ערשטן ציטער האבן מיר ׳לוקאװער ייִדן, דערפילט דעם 18טן סעפטעמבער 1939׳ װען אויף די גאסן פ מ שטעטל האט מען דערהערט דעם גזלנישן דייטשן׳ צעױ• שעטן געשריי ־ ״מענער ארוים!׳ מיט געװאלד האבן די געשטאפא־לײט ארויםגעשלעפט מענער פ מ די שטובן׳ א ביסל דערשאםן אויפן ארט און א גרויסן טייל האבן זיי פאחאמלט אויפן פלאץ נאחטאוױטשא און דערנאך םארטריבן פון שטאט אויסן שעד־ לעצער שאםײ. םנחס טשעשינסקי די שטאט ברענט. פון אלע זײטן זעט מען נאר פלאמען פײער. אויפן גאסן ליגן טויטע. דײטשישע מערדער מיט מאשין־געװער אין אלע עקן גאסן. יעדער איינער האט זיך געלאזט לויפן נישט װיסנדיק װוהין. פארגעסן אין פרוּ א קינד. דאם איז געװען דער ערשטער אתינקום םון די היטלער־באנדיטן. ענדלעך פאלט צו די נאכט. טיר און לאדן װערן פארהאמערט. מיט הארצקלאפעניש װארט יעדער איינער צו דערלעבן די שױץ םוגע מארגן... די ליכט פ מ טאג באװײזט זיך. מען זעט עם דורד די שפארונגען אין די לאדן. 521