522 םםר לוקא װ אבער יעדער איז אין שרעק און האט מורא די טיר צו עפענען. נאר עס געשעט. מענטשן הייבן אן ביםלעכווי מארויסשאח פאר דער טיר. מען טרעפט צו מקבר זייערע דערשאםענע ײדן. װאם וואלגעח זיד אין גאס. די דײטשע מערדער זענען אוועק. די שטאט איז נאר באעויצט פון דעם געשאפע־ נעס ״בירגער־קאמיטעט״. עס פילט זיך שוין א מאנגאל אין עםנװארג. מיט א מאל פאר* שםרײט זיך א קלאנג, אז די רויטע ארמײ קומט אן, זי װעט בלייבן ביי אונדז... א שטראל פון צופרידנקײט האט זיך באװיזן אויף יעדנס פנים. די 4 טעג ביז זייער אנקומען האבן זיך געצויגן ווי 4 יאר.

עגדלעד איז דירויטע ארמיי געקומען. די גאסן זענען געװארן באלעבט פו ן מענטשן׳ די קראמען אפן. אין שטאט איז ױם־טוב. מען הײבט שוין אן פארגעסן װאם מיט עטלעכע טעג צוריק איז געװען, מיטאמאל א נייע ידיעה, דער גרענעץ־פאס װעט זיץ בײם בוג׳ נישט בײ דער װײםל. הײסט עס, מיר פאלן צוריק ארײן אין די הענט פון די דײטשע מערדער. װידער זעט מען אויף די ײדישע פנימער אויסגעגאסן א מרה־שחורה און צער. װען א טייל ײדן װילן זיך נישט צולאזן דעם געדאנק, אז דאס זאל זײן אמת, קומט אבער דער טאג׳ װאם װערט, צום גרויסן אומגליק, א פאקט. די רויטע ארמיי ציט זיך צוריק ביז איבערן בוג. אין שטאט הערשט א פאניק. פיל לויפן אוועק מיט דער רויטער ארמיי אין די צוגעגרײטע װאגאנען. אבער דער גרעסטער טייל פון דער ײדישער באפעלקערונג רירט זיך נישט פון ארט. דער טאג איז געװען א רעגנדיקער׳ א טריבער • גלײך װי די הימלן װאלטן שוין געװײנט אויפן קומענדיקן ײדישן הורבן. די׳ װאס פארלאזן זײער הײם׳ פאקן זיך אין די װאגאנען. מ׳הײבט זיך אן געזעגענען יעדער מיט זײנע גאענטע׳ מיט עלטערן׳ ברידער׳ שװעםטער׳ טייל אייד מיט פרוי און קינדער. עס שפילן זיך דערבײ אן רירנדיקע סצענע.