ספר לוקאו ו 87 אפט אײנגעארדנט ״טיײאװנטן״. די הכנסה איז געגאנגען אויף ד׳כשרה אדער אויף עליה פאר עמעצן וואס האט אים דעם זיך געגײטיקט. א מאל פלעגט א גדוד פון ״השומר הצעיר״ ארויס אויף א גאנצער נאכט אין װאלד. מ׳הא ט דארט אױפגעשטעלט א שטיקל געצעלט פון קאלדרעס. דער מנהל האט דערצײלט װעגן לעבן אין קיבוץ אדער װעגן דער מסירת־נפש פון השומר. די העלדן, װאס האבן אפגעגעב ן זײערע לעבנס בײם היטן דעם ישוב. דאן האט די חברה געזונגען ארץ־ישראלדיקע לידער, טרויעריקע און בענקענדיקע י אן אנדער צױניסטישע ױגנט־ארגאניזאציע פלעגט זיך צונויפקומען אין ״ביתר״. דארט האט יצחק לוסט גערעדט מיט פײער: ״ארץ־ישראל דארף מען אײננעמען מיט כוח, מיט דם — מיט בלוט״ י דאס ײנגווארג הערט זיך אײן מיט א פארכאפט ן אטעם. די אויגן גלאנצן און מען קוקט אויף זשאבאטינסקיס בילד, װי מען װאלט געזוכט בײ אים הילף. אויף א צװײטן ארט איז פארזאמלט דער ״השומר הדתי״. דארט זיצן די מײדלעך א ביסל אפגערוקט פון די ײנגלעך. דארט רעדט מען א ביסל רויקער — װעגן אײננעמען ארץ־ישראל מיט תורה און עבודה. דער רעדנער איז מעגדל לוסט.

באזונדערם ״לעבעדיק״ איז געװען פאר װאלן צום סיים׳ צום שטאטראט און צו דער קהילד״ אדער בײם קלײבן א נײעם רב. לוקאו איז געװען אן אגודד׳שע פעסטונג. בײ די װאלן צום שטאטראט אין יאר 1928 האט די או,ודד׳׳ צוזאמען מיט די ארטאדאקסן׳ באקומען איבער 60 פראצענט פון אלע ײדישע שטימעס. אגב׳ זענען בעת יענע װאלן געווען 11 ײדישע ליםטעם — לגבי צװײ בײ די פאליאקן. דערפון קען מען לערנען װעגן די //מיינונגס־פארשידנקײטן״ בײ די ײדן אין לוקאװ...