Shaike

אין א געוויסן דארף איז געווען א רייכער ארענדאר, נאר א גרויסער קמצן. די ארענדארקע, זיין ווייב, איז גאר געווען א מרשעת: נישט בלויז זי פלעגט נישט געבן קיין נדבה אן ארימאן, נאר בכלל נישט אריינגעלאזט קיין יידן איבערן שוועל. ווען שייקע האט געהערט וועגן דעם הארצלאזן פאר האט ער באשלאסן זי אנצולערנען ווי אויך מחזיר למוטב זיין. אין א קאלטן ווינטער נאכמיטאג, ווען דער שניי האט מוראדיק געבלאזן, איז שייקע פארפארן צום ארענדאר. אליין בלייבנדיק זיצן אין שליטן, האט ער אריינגעשיקט שלמה גבאי אין קרעטשמע אריץ פרעגן צי דער "רבי" קען אריינקומען. די ארענדארקע האט אים גלייך געענטפערט: "איר ווייסט דאך, מיר לאזן נישט אריץ קיץ שלעפערס". אז שלמה האט אים פארזיכערט, אז דאס איז נישט קיץ שלעפער, נאר א רבי, א צדיק, און דאס איינציקע, וואס ער בעט איז אז מ׳זאל אים אריינלאזן דאווענען מנחה־מעריב, האט שוץ דער בעל־הבית געגעבן זיין הסכמה, זאגנדיק: "לאז ער אריינגיין אין דער הינטערשטער שטוב אפדאווענען און גלייך זיך פארנעמען". באקומענדיק די דערלויבעניש, איז שלמה ארויס אץ צוריקגעקומען מיטן "רבץ" און אריץ אין דער הינטערשטער שטוב. דארט האט שייקע מיטאמאל דערזען א קאץ זיך ווארעמען ביי דער הרובע. האט ער באשלאסן, אז איצט איז א שעת הכושר אנצולערנען די רשעים. ער האט גלייך אויפגעקנעפלט די ציך פונם איב ...

צעשדאקענע, פאדצדה׳טע, זענען זיי אריינגעקומען אין ערשטן דאדף, צוגעפאדנט צום דאדטיקן יידישן קדעטשמעד, צו זוכן און צו פדעגן, אולי ידחם, אפשדודיסטעדעפע ס וועג ן גוט ן יידן. דע ד שכן־קרעטשמע ד ענטפעד ט זי י א פריילעכעד: "דע ד דב י אי ז בי י מיד". דע ם דעדשראקענע ם פאר ל אי ז ארא פ א שטיין פון האדץ. זיי זענען ביידע אריין צום "דבין" מיט א יללה. פאלנדיק אים צו די פיס האבן זיי אנגעהויבן מיט א געוויין: "הייליקער צדיק, מיר האבן שווער געזינדיקט, האט רחמנות און טוט אפ פון אונז די קללה. מיר וואגן אייך צו, מיר וועלן זיך פיק אנדערש". שייקע איז געזעסן א פארטראכטער און לסוף, ווי צו זיך, א זאג געטאן: "נו, אז יידן טוען תשובה, דארף מען זיי מוחל זיין". און צום ארענדאר: "גיי שפאן דעם שליטן, איך וועל פארן מיט אייך אהיים". קומענדיק צוריק, האט דער "רבי" באפוילן: "לאזט מיך אריין אין שלאף־שטוב און זאל קיינער נישט עפענען די טיר, ביז איך וועל ארויסקומען. איך דארף מתפלל זיין." ער איז אריין אין שטוב, פארמאכט הינטער זיך די טיר, גיך אויפגעקנעפלט די ציך און ארויסגעלאזט די קאץ. באלד איז "ער זאל לעבן" ארויסגעקומען מיט א שיינענדיקן פנים זאגנדיק: "געלויבט השם יתברך, איר קענט שוין גיין שלאפן". ער אליין האט שוין דארט אויך גענעכטיקט. די ארענדארקע איז אריין אין בעט, און עס איז שטיל א מחיה. זעענדיק דעם "מופת" מיט די אייגענע אויגן, האבן זיי שוין געקוקט אנדערש אויפן "הייליקן" מאן. זיי האבן אים באלוינט, און זינט דעמאלט זענען זיי געווארן אנדערע מענטשן. דער ארענדאר איז געווארן שייקעס א פייערדיקער חסיד ווי אויך א מכניס אורחים. (די מופתים פון שייקען האב איך געהערט פ ...