חיים גראדע די איבערגעבליבענע עס טרעפט, אז צו חצות ווען די פלעדערמויז שוועבט, די שדים פון חלומות אין פינצטערניש וועבט — שפרינגט אויף פון געלעגער אפדוי און שרייט: מאמע! קען זיין, אז איר אלטיטשקע וואלט נאך געלעבט, דאס פנים פול קנייטשען, ווי ליכט־שטראלן סאמע. עס טרעפט, אז אפדוי זעט א מיידל מיט צעפ, דערמאנט זי זיך — דייטשישע טריט אויף די טרעפ. איז זי ניט אוועק ווען אוועק זענען אלע? זי זעט אין א בונקער פארשאטענע קע... . איר טעכטערל וואלט דאך געווען איצט א כלה. דאס טרעפט אבער בלויז ווען־ניט־ווען אינדערשטיל. אמאל אויך אין טאג פון דעם חודש אפריל, ווען איבערגעבליבענע ווינען בציבור: ווען ס׳גיבן די יארצייט־ליכט בלוטיק א שפיל מיט אויגן, וואס זענען שוין שטויב אין די גריבער. אויך יענער וואס מאכט ניט קיין אויג צו ביינאכט, באהאלט זיך בייטאג אין א פנים וואס לאכט ווי אלע וואלטן גייען אין יאך אונטערטעניק און האבן אין לעבן שוין שלום געמאכט מיט סקילה און שרפה, מיט הרג און חנק. 147