רופט זיך אן אלטער; ס׳טייטש, וואסזשע וועט זיין מיט׳ן שטאט־זייגער, אויפֿ וואס וועט די שטאט קוקן? דער אמת איז, אז אלטער האט גאר געוואלט פטור ווערן פונ׳ם שטאט־זייגער. זיין דירע איז געשטאנען לעבן פוילישן קלויסטער, און אלטער איז ראך געווען א פראצענטניק, און נישט געהאט וואס צו טאן, פלעגט ער א גאנצן טאג קוקן אויפ׳ן זייגער, איז אים נמאס געווארן ראם קוקן ווי דער טויט, ווייל אלטער׳ן האט זיך אויסגעדאכט, אז ווען נישט דער זייגער וואלט ער געקענט עסן איין מאלצייט נאכ׳ן אנדערן, נאר דער זייגער לאזט אים נישט. א שטייגער אז ער טרינקט אויס דאס טעפעלע טשאקאלאדע אין דער פריה, און דער זייגער איז ערשט אכט, דאכט זיך אים אויס, אז דאס וואס דער ווייזער דארף צוקומען ערעסט צו צוועלף, דאס אינגאנצן איז שולדיג, וואס ער איז נישט הונגעריג, און קען נישט באלד אדפעסן רעם אנבייסן. דערווייל האבן זיך א פאר מענטשן געזארגט, טאמיר נעמט מען אראפ רעם שטאט־זייגער, און זייערע זייגערס וואס גייען גלייך מיט׳ן שטאט־זייגער, וועלן נישט האבן מיט וואס צו גיין גלייך. און טאמער ווערן אלע זייגערס אין שטאט קאליע, ווי אזוי־זשע וועט מען וויסן? מען קען ראך אויסגיין אן א זייגער. רופט זיך אן שלמה דער טויבער, א ס׳איז גאר א גליק, ס׳וועט ווערן אין שטאט א שפע, מ׳וועט ראך עפעס ״באווען״ א נייעם קלויסטער... ־ פון א קלויסטער שפע? ווי אזוי, ר׳ שלמה?

אברהם בעביק האט זיך מחיה געווען וואס ער האט שלמה׳ן געכאפט אין א גרייז. האט ראך עפעס שלמה׳ן נישט געפאס ט וואס מען כאפט אים אץ א גרייז, אץ דערצו, נאך ווער? האט ער געענטפערט בייז: ־ גאיטענה מיט איים, נו! ־ שלמה האט גערעדט "בראיט", ווייל ער איז נישט געווען קיץ היגער, אץ צו העניך׳ן האט ער געקוקט אץ גערעדט, נאר מיינען האט ער געמיינט אברהם בעביק: ־ פארוואס פארשטייט ער דא נישט? גוישער קאפואז מען באוועט א קלויסטער דארף מען ראך עפיס אינזשינירן ־ בוימייסטערס, ווייל איך זאגן, ־ און היינט ארביטארערם...די ארביטארערם וועט מען אראפברענגען פון אנדערע שטעט, גויים פון אלע עקן וועלן וועלן קומען אויף די יארידן...איצט פארשטייט ער שוין, גוי׳שער קאפ? . . . געמיינט האט ער אברהם בעביק, נאר געזאגט האט ער עס העניך שדכן, העניך האט פארשטאנען אץ געשוויגן. הכלל מען האט אנגעהויבן צו האפן אויפ׳ן ערץ־בישאף ווי אויף משיח׳ן, להבדיל, אץ ברוך האט צוגעזאגט סלוק׳ען רעם נדנאק ערץ־בישאף, און אז העניך האט געדארפט געבן שכר־לימוד, האט ער זיך אבגעבעגץ ביי שלמה רעם טדבן ביז נאךן ערץ־בישאף, גאט זאל שענקען דאס לעבן, רבונו של עולם. שפעטערצו איז געוואק א קלאנג, אז דער רב וועט אקעגן גיץ רעם ערץ־בישאף מיט א ספר תורה. זיינע ן א פאר יידן נייגעריג באפאלן רעם שמש, 217