ז י הא ט זי ך געפיל ט זינדי ג ווא ס ז י טראכ ט פ ץ א שייגעץ , הא ט ז י דערפא ר מי ט דע ר דערשלאגענקיי ט געהאלפ ן דע ר מאמע׳ ן א ץ שטו ב פארצירעווע ן א זאק , ד י מאמ ע הא ט ניש ט פארשטאנען , נא ר ז י הא ט שדי ן ניש ט געלאז ט גןןדלע ן טא ן דבורה׳ ן צולהכעיס . אלטע ר איז , וו י בי ז אהער , געשטאנע ן ביי ם פענסטע ר א ץ געקוק ט אויפ׳ ן שטאט־זייגער , ווא ס ע ר ווי ל פ ץ זיי ן לעב ן האבן , א ז א שטייגע ר על ף דע ר זייגע ר א ץ נא ך נישט א רא ם געבראטענעס , א ץ צוועל ף אי ז שוי ן י א ד א ־ הא ט ע ר טאק ע גע׳טענה׳ט , א ז הלוא י דערלעב ט מע ן שוץ , א ז גא ט זא ל שו ץ עפי ם העלפ ן ־ א ץ צ י קע ן היינ ט ניש ט ווער ן פארטי ג אביס ל פריער . הא ט בריינ ע אי ם אפגעענטפערט , א ז אלדינג ס אי ז גו ט מי ט א פארע , א ז נישט.. . נא ר אלטע ר הא ט שזי ן געוואוס ט ווא ס ז י מיינט , הא ט ע ר אי ר איבערגעשלאגן : ־ ס׳זע ט זי ך ניש ט א ן אוי ף אי ר ד י פארע , רא ם שמאל ץ גיס ט זי ך אי ר ניש ט פונ׳ ם גוידער , א ץ וו י ד י מתי ם עסן , אז א פני ם האב ן זיי , ז י הער ט צ י ניין ? ־ אודא י הא ט ז י געהערט , או ן טאק י געענטפערט , א ז הלוא י לייג ט ע ר אז ד רע ם קא פ צ ו בילכער ע זאכען , א ט אי ז ד א א ץ שטו ב א קינ ד צ ו לייט...א י ווע ה אי ז אי ר וויסטע , פינסטער ע וועלט.. . אוי ף רע ם הא ט שו ץ אלטע ר ניש ט געהא ט קי ץ לשון , נא ר אינגאנצ ן הינטערשטעלי ג הא ט ע ר ניש ט געוואל ט בלייבן , הא ט ע ר זי ך אנגערופן : ־ ווא ס זש ע זא ל אי ך אי ר טאן , א ז מאי ר זיסי׳ ן ווי ל ז י נישט...ד ו מדד ,
פארוואס ווילסטו נישט מאיר זיס׳ן, פארוואס, הא, מויד, צו וועמען רעדט מען, צו וועמען? דבורה איז שוין געוואוינט געווארן דערצו: זי איז שוין געוואוינט געווען, אז וואו זי גייט, אץ וואו זי שטייט זאל מען דערמאנען מאיר זיס׳ן, מאיר זיסי איז א וואוילער, מאיר זיסי איז א פיינער, מאיר זיסי מיט׳ן קנאפ אין גארגעל, און מיט די אויסגעביילטע פלייצעס... זי איז שוין געוואוינט געווארן צו דער מאמע׳ס שאקלע מיט׳ן קאפ: ־ טאקי נישט? זי ודל טאקי נישט? וואס רען, זי האט זיך מיט וואס איבערצונעמען, א מיידעל איז א טייערע זאך...מאיר זיסי האט אודאי א דאגה, א בחור האט א דאגה, וואדען? אז א גלייכע זאך, וואס גלייכער קען שוין נישט זיין... דא גלייך נק, דארט גלייך נדן, דאיבער הונדערט אץ צוואנציג יאר א גלייכע ירושה, דארט איבער הונדערט און צוואנציג יאר א גלייכע ירושה...אייגענע געשוועסטערקינדער...וואס קען שוין זיין גלייכער? נאר דבורה איז שוין געוואוינט געווען. ס׳איז געווארן שניט, דאס אפגעשניטענע ודיץ און קארן איז געליגן אץ "סטויגען" אדף די פעלדער, און מענטשן פלעגן זיך גיץ באק דורך די פעלדער מיט אנגעשניטענע היי, און ראם באק אין די זומערדיגע פארנאכטן האט געמאכט דבורה׳ן אפגעברענט, לוצוק׳ס ווערטער זיינען איר נאכגעגאנגען אומעטום, איבער די סטעזשקעס, איבער די סטויגען ודיץ און קארן, העט־העט ביז צו דער מיהל, אץ 219