איבעדבעט זיך . דאטועדשוין א געשדיי : "איך האב דיך אין דער אדמה דומדשעת , דאס האסטו , ווייל האסט מבייש געווען א גוטן יידן , א מצוה אדף דיד" . זעענדיק אבער , אז דאס לויפעניש איז אין איבעדבעט הערט נישט אויף און ס׳וויי ב איז דול פון שדע ק געזאגט דער אדענדאד צו איר : "טו דיך אן און איך גיי שפאנען דעם שליטן , מיד וועלן פארן זוכן דעם גוטן יידן , אים פאלן צו די פיס און ביי אים בעטן מחילה , אים איבעדבעטן" .
צעשדאקענע, פאדצדה׳טע, זענען זיי אריינגעקומען אין ערשטן דאדף, צוגעפאדנט צום דאדטיקן יידישן קדעטשמעד, צו זוכן און צו פדעגן, אולי ידחם, אפשדודיסטעדעפע ס וועג ן גוט ן יידן. דע ד שכן־קרעטשמע ד ענטפעד ט זי י א פריילעכעד: "דע ד דב י אי ז בי י מיד". דע ם דעדשראקענע ם פאר ל אי ז ארא פ א שטיין פון האדץ. זיי זענען ביידע אריין צום "דבין" מיט א יללה. פאלנדיק אים צו די פיס האבן זיי אנגעהויבן מיט א געוויין: "הייליקער צדיק, מיר האבן שווער געזינדיקט, האט רחמנות און טוט אפ פון אונז די קללה. מיר וואגן אייך צו, מיר וועלן זיך פיק אנדערש". שייקע איז געזעסן א פארטראכטער און לסוף, ווי צו זיך, א זאג געטאן: "נו, אז יידן טוען תשובה, דארף מען זיי מוחל זיין". און צום ארענדאר: "גיי שפאן דעם שליטן, איך וועל פארן מיט אייך אהיים". קומענדיק צוריק, האט דער "רבי" באפוילן: "לאזט מיך אריין אין שלאף־שטוב און זאל קיינער נישט עפענען די טיר, ביז איך וועל ארויסקומען. איך דארף מתפלל זיין." ער איז אריין אין שטוב, פארמאכט הינטער זיך די טיר, גיך אויפגעקנעפלט די ציך און ארויסגעלאזט די קאץ. באלד איז "ער זאל לעבן" ארויסגעקומען מיט א שיינענדיקן פנים זאגנדיק: "געלויבט השם יתברך, איר קענט שוין גיין שלאפן". ער אליין האט שוין דארט אויך גענעכטיקט. די ארענדארקע איז אריין אין בעט, און עס איז שטיל א מחיה. זעענדיק דעם "מופת" מיט די אייגענע אויגן, האבן זיי שוין געקוקט אנדערש אויפן "הייליקן" מאן. זיי האבן אים באלוינט, און זינט דעמאלט זענען זיי געווארן אנדערע מענטשן. דער ארענדאר איז געווארן שייקעס א פייערדיקער חסיד ווי אויך א מכניס אורחים. (די מופתים פון שייקען האב איך געהערט פון שלמה סופר הי״ד זיין גבאי, בעת איך האב געלערנט אין חדר ביי מיין טייערן רבין, ר׳ אברהם מארגענשטערן ז״ל, דער בודזאנאווער מלמד).
נאך מופטים ווען שמעון גאטעספעלד (גלעזער) האט חתונה געהאט מיט אסתר יוסי׳ס (וויזענטאל) זענען די ערשטע יאך נאך דער חתונה גארנישט געווען קיץ גליקלעכע. די סיבה: חוסר בנים. עס זענען נישט געבוי ק געוואק קיץ קינדער ביי זיי. האט זי, אסתר, געטאן אלץ וואס מען דארף טאן אין אזא מצב. ראשית כל, ווי איינס פון דער משפחה־וויזענטאל, פייערדיקע טשארטקאווער חסידים, איז זי געלאפן מיט קוויטלעך און פדיונות צום טשארטקאווער רבי׳ן. זי איז אבער נישט אויפגעבונדען געוואק: איר טראכט איז געבליבן פארמאכט. . . ביז איינמאל, אין א רג ע פ ץ פארביטערונג האט זי געזאג ט צו אירע ברידער: "אפשר זאל איך גאר אריבערגיץ מיט א קוויטל צום וויזשניצער רבי׳ן אץ 239