גאָט אדפגיין א ץ דער ווארעם. אין ווינטערדיקער שבת, ווען די שוחט׳קע איז אדפגעשטאנען צו איר ארבעט און האט דערפילט אז אין שטוב איז א קרירה אץ איר מאן שלאפט ווי א הרוג, האט זי ארויסגענומען ראם טייג פץ איר קאלטן בעט אץ עס איבערגעלייגט אין ווארימען בעט פץ איר מאן. אדסגעהייצט רעּם אדוץ, גייט זי א פארפלאמטעס צום מאנ׳ס בעט, כדי אפצוקנייפן א שטיקל טייג און ווארפן אין פייער, מקיים צו זיין די מצוה פון חלה־נעמען. זי האט אביטל אדפגעהדבן ראם איבערבעט (די פערענע) פון שוחט׳ס בעט, א לייטישן קנים געטאן דארטן־און, און וויי געוואלד, סע קנייפט זיך עפעס נישט אפ. ס׳הייסט קנייפן קנייפט זיך יא, נאר עם רייסט זיך ניעזט א פקיץ שטיקל טייג. א דערשראקענע, טוט די שוחט׳קע א געשריי: "וויי־איז־מיר, אן אומגליק איז מיר געשען, א בראך האט מיך געטראפן", די חלה איז פארגליווער ט און מען קאן בשום אופן נישט אפרייסן א שטיקל טייג". נעמט זי זיך אן מיט כח און טוט שוץ א גאר שטארקן קניפ. דא כאפט זיך אויף דער שוחט מיט א גוואלד: "אן איינפאל אביטל, האסט שוץ נישט וואט צו טאן נאר מיך צו קנייפן אין הינטער־חלק, אין דער קעלט און אין דער פינסטער? אן בושה!" דא האט די שוחט׳קע זיך געכאפט אויף איר טעות און, פאר דער מצוה פץ נעמען־חלה, שוץ געקניפן דאס ריכטיקע טייג אץ דער מולטער... אמונת צדיקים בעת עט איז אויסגעבראכן די גרדסע שרפה אין סקאלע אין 1899,