452 451 מש ה נזישיץנסר ץ ל 1 נר 1 ן 1 והט 1 ^ 111 א! 1 |£ז 1€/1 זוז €£8 ׳זין 8£€£1 רזעוד־ת: 12 ב*לד ז ... < ג ן ^. . ״״ד־* ; ־" . ^,"י י 3 זזזד^-(*ג ה למיזיג מ ^וץ^הימ^ו " ל^זי׳ ץ י? 1 ודא < 3 ע'י 5 י < $6$6 י/ ? י ^. 8 ^-׳.?: 5£ <£§^ 1 ז? 6/0 ^(צן 1 > 1 ו^?^וי 0 ?.־ 1 *{ז^\מ?'׳וא 0 >* 1# ( {|,ץ.^ימ 1 -ר'<*)ל{ז 5 ג:*יז״ר,ז״י?!גוי 1 : # >־-#י^<< " ^תד&ן* ! ן 1 (*, ו ^< 1¥ ו^ 1 ן< ן ן ןן ##י^^ז ו ו^ 1 >\>^|>< ^ וזא ת לאות ! בעי ן יפ ה ובנאמנו ת תרמ ו יהוד י סוקולק ה לבני ת האר ץ או ן איינגעארדנ ט בטו ב טע ם או ן זויבע ר למופת , אוי ף גארבארסק א גא ס נונ?ע ר 1 , ווא ס הא ט ארויסגעקוק ט אוי ף דע ם ארומיג ן פרעכטיג ן פייזאז ש פו ן דופטיג ע גרינ ע פעלדער , לאנקע ס או ן וואלד . דא ס אי ז געווע ן א אמת׳ ע יידישי ע נאציאנאל־רעליגיעז־טראדיציאנעל ע הויז , או ן ד י אמת׳ ע פיינ ע יידיש ע פאמיליע , מי ט א אפענ ע טי ר פא ר יעד ן נייטבאדערפטיג ן או ן ליידענדן , או ן מי ט א אפענ ע האנ ט פא ר יעד ן פר ט או ן ציבור . ד י קינדע ר געשיק ט אי ן ייטיבות , גימנאזיעס , סעמינאר ן או ן אוניווערזיטעט , א הוי ז פו ן יענע ם סאר ט יידיש ע הייזער , וועלכ ע מע ן זעט , ליידער , יעצ ט ניט .

בעזונדערס איינגעקריצט אין מיין זכרון איז מיר יענער פעראבשיידס בעזוך, בעת מיר זיינע ןגעזעסן אין אייגגן קרייז פון דער פאמיליע, מיט דער באבע נחמה ע״ה בראש, די זעלטענע, פאפולערע און פול מיט ישפרודלדיגער חכמה און אייגנשאפטן, אין אנבליק פון שקיעת החמה, וועלכע האט זיך געטונקט אין א בונטע רייטקייט, יטפילענדיג און פארנאנדערשיקענדיג אירע פילפארביגע, גלעטנד־צערטליכע שטראלן אויף אונד ז אלעמען און אוי ר אוי ף דער שטיל־פארחולם׳טער, אין דער פארנאכטיגער מעלאנכאי^יע׳ גארבארסקא געסל. ביז שפעט אין דער נאכט זענען מיר דאן אלע געזעסן, ארומריידנדיג פערשיידענע פראגן און פראבלעמען, פלאנענדע און שפינענדיג פערשידנארטיגע פלענער און אויסזיכטן אויף דער נאנטסטער צוקונפט, פון זאד צו־ זאמענקומען אלע אין דאס הייליגע לאנד פון אונדזערע אבות — ארץ־ישראל, און פון א געמיינזאמען גליקליכן צוזאמענלעבן און צוקונפט. ליידער, האב ןזי ידא םאבער, און אין דעם פאל אויך מיר אלע, ניט זוכה געווען.

מיר, בעזונדערס, האט יענע זון אונטערגאנג און פראכטפולע לבנה נאכט זייער פיל ערינערט: ערינע- רונגען פון יענע גליקליכע, אונפארגעסליכע טעג און נעכט פון מיינע בעזוכן מיין אסתר׳ן (אלטקען) תחי', דעם פערל פון שטעטל, אין איר ליבער, ווארעמער היים. ערינערונגען וועגן יענע שיינע, רוהמפולע צייטן, ווען מיר האבן געוועבט די חלומות און פלענער פון אונדזער צוקונפט, חלומות וועגן א לעבן פון פרייהייט און גליק, וועגן אידעאלן און מאראלישער שייינקייט, ווען אונ- דזערע הערצער און נשמות האבן אין איינקלאנג געשאפן אונדזערע אייגנארטיגע לעבנס־סימפאניע פון האנט- ביי־האנט און זעלע־ביי־זעלע גיין אין לעבן אינאיינעם. און אין יענעם היסטארישן פעראבשיידס אוונט, צוקו- קענדיק זאך דאן צום מאלערישן זון אונטערגאנג, איז ווער האט זאך דאם גאר געקענט אויף׳ן געדאנק ארוים- לאזן, אז אין א פערעלטניסמעסיג גאנץ קורצער צייט, וועט אויף אזא בארבארישן, גרויליכן אופן אויך אונ- טערגיין רוב־רובו פון דעם טייערן, ברויזנד־שעפעריש־ן, דינאמישן און גייסטרייכן, בעגאבט־געניאלן אייראפיי- אי-טן יידנטום — זעקס מיליאן אונשולדיגע יידן, קדו- ש-ים און טהורים, יונג און אלט, מענער און פרויען, מיט