משה מונשביץ משיח אין חלום און אין לעבן אכאלאדע פון דער אלטער היים אבא! במפת העולם חיפשתיה את עיר מולדתך — סוקולקה — ולא מצאתיה... מיין קינד! נישט אין אטלאס־ביכער איז דער נאמען פון מיין שטעטל אויפגעשריבן נאר טיף אין הארצן איינגעקריצט איז זי אויף אייביק דא פארבליבן. שאטנדיק וועלדלעך — סאסנע־בוימער קליינע טייכלעך, נישט קיין ימ׳ען, פעלדער פולע, גרינע לאנקעס, בערג און טאלן—אלץ צוזאמען און איבער זיי די זיבן הימלען דעקן אויס און רינגלען אום מיין שטעטעלע.—און יעדער שטיין ווייס און קען דערציילן שטום; מעשה׳לעד, לעגענדעס, חלומות און פאנטאזיעס וואט האבן אויסגעפילט דעם לעבן דארט. א שטעטל, ווו דער אלטער און נייער משיח האבן זיך אנטפלעקט צוזאמען אויף איין ארט מיטן ציל — שלום שליסן צווישן דורות אלט און יונג נישט מער צושיידן. אויך פאר דיר מיין קינד וויל איך דערציילן — אט די לעגענדע מיט מיין זיידן. די דורות־לאנגע פאלקס־געשיכטע, וואס אין זכרון איז פארבליבן פון מיין קליינער גלות־שטעטל מיט יארן לאנג צוריק געשריבן איך געדיינק און זע נאד איצטער יענע נאכט פאר מיינע אויגן; אין א ווינקל אויף א בעטל ליגט מיין זיידע, אלט געבויגן, איך קוק זיך צו און זע; ; ווי טוי זעט אויס די קאפ, די בארד ווייס־גרוי און אלט איז ער געוואָרן נאך אין זיינע יוגנט יארן.