581 דיקאלאני איזאאק 582 אין א ווייסע־טיכעלע און גלעטן מיט דעם, דעם ווונד אויך א שטילע ברכה פון איר מויל און אזוי איז מען געהאלפן געווארן. אונזער טייערע יוגנט האט געציילט טאקי ווייניג, אבער פול אבשאץ — מיר האבן געצויגן די אויפמערק־ זאמקייט פון אלע שטעטלעך ארוס, זייער פיל יוגנט פון דער פראווינץ האבן אונזער קאלאניע בעזוכט. פארנאכט, מען אונזערע בחורים און מיידלעך זענען נאך אויפן פעלד געווען, און פלוצלינג זענען געקומען צו באזוך א גאנצע קאמפאניע קרינקער מיידלעך און בחורים, אמ־ דורער חברה אויך סאקאלקער. פונקט ווי זיי אלע וואלטן זיך אבגערעדט צו מאכן א סיורפריז קאלאניער יוגנט. פלוצלינג האט אנגעהויבן דוגערן און בליצן, אונזער יוגנט איז שנעל צוריק געקומען פון פעלד מיט די סער־ פעס און קאסעס אין די הענט און מיט ליידיגע קריג פון וואסער וואם מ׳פלעגט מיטנעמען מיט זיך צו דערקוויקן די הערצער פון היץ און מידקייט. און באלד האט די גאנצע יוגנט אנגענומען א אלגעמיינעם יום־טובדיגן אויסזעהן, צוזאמענגעטראפן זיך מיט די אלע געקומענע געסט, געגעסן, געטרינקען, געזונגען און געטאנצט ביז שפעטער אין דער נאכט. דאן איז געקומען די פראגע ווי אזוי זאל מען זיך צוריקקערן יעדערער צו זיך אין דער חיים. אלע האבן זיך צוזאמען גענומען און אוועק שלאפן