Deportation of Będzin Jews to Auschwitz

די זץ האט אויפגעשיינט — אבער מיר איז געווען פינצטער אין מוח, און טרויעריק אויפן הארצן. נישט א מע ר קיין צייכן פון פיר דורות בני־ליווער, א משפחה וואט האט פץ זי ד ארויטגעגעבן גע־ זעלשאפטלעכע טוער, פארטיי־פירער, חלוצים, דאזארעס, פרעזעסן פון דער קהלה, ראטמענער, משכילים, שארפע חסידים, חשובע גע* רער חסידים און ראדאמסקער טיש־זיצער, ווארט זאגערם אין רבנישע הויפן, סטודענטן, באנק בעאמטע, אנפירער פון קאפעראטיווע בענק, סוחרים, פאבריקאנטן, און וואט נישט? זיי אלע צוזאמען, מיט נאך טויזנטער בענדינער יידן, זענען מער נישטא, פארשלעפט אין די גאז־קאמערן פץ אוישוויץ. זייער א ש איז געווארן פארשפרייט אויף די פוילישע פעלדער — און קיינער פון זיי איז נישט געקומען צו קבורה. עט האט זי ד מיר אויסגעדאכט — אז אט שטיי איך אויף דעם גרויטן קבר, אז אט די חורבות זענען דאס גרויסע קבר פון אלע בענדינער יידן. און א קללה שוועבט דאן ארויף אויף מיינע ליפן — פארשאלטן זאלסטו ווערן בענדין, מיין שטאט, וואט כ׳האב אזוי ליב געהאט, פערשאלטן זאלסטו תעדן — אז קיין ייד זאל נוער דיין באדן נישט באטרעטן. דיין אויסזען וואל זיין אזוי — ווי איידער יידן האבן דיך אנגעהויבן בויען. אוועק פון דער דאזיקער ערד! אוועק פון דעם בית הקברות, ווו קיינער איז צ ו קבורה נישט געקומען — אוועק פון דער ״טויטן שטאט״! —