ומיטערגעפארן קײן ווין, וווּזײד.אבן געמוזט פארבלייבן צען טעג צוליב וויזע־שוועריקייטן. געשלאפן זענען זיי אין סטודענטהיים, פארבראכט די צייט אין ויכוחים און געזאנג. א דאנק דער השתד- לות פד״ר שטריקער אין ד״ר הורביץ איז זי געלונגען צו באקו־ מען א וויזע קײן יוגאסלאוויע. אויך אין די יוגאסלאווישע שטעטלעך זענען זיי פייערלעך אײפ־ גענומען געווארן דורך דער גאנצער יידישער באפעלקערונג. די ערשטע חנוכדדנאכט האבן זיי פארבראכט אין א קליין שטעטל, וווּ די גאנצע באפעלקערונג קריסטן און יידן האבן זיי פייערלעך אויפ־ געגומען אין א צווייט שטעטל האט מען פאר זיי איינגעארדנט א באג־ קעט מיט באגריסונגס־רעדעס. אין דער קורצער צווישנצייט געלינגט זיי צו גרינדן דארט א "מכבי" קלוב.

קיין זאגער זענען זיי אנגעקומען אין סילוועסטער נאכט אין א גרויסן רעגן. נישט וויסנדיק ווי צו גייצ, איז פלוצלינג צוגעקומען מען צו זיי א פרעמדער און געפרעגט וועמען זיי זוכן: ער האט זיי אריינגעפירט אין א האטעל, געהייסן געבן עסן און אויפן צומארגנס געבראכט אין יידישן ספארט־קלוב; ווי עס האט זיך ארויסגעוויזן, איז דאס געווען א קריסט וועלכער האט דערקלערט, אז ער האט געהאלטן פאר נויטיק זיי צו העלפן אלס ספארטלער. שפעטער ווערן זיי איינגעלאדנט דורך דעם יידישן מיליאנער שפיץ אויף מיטאג אץ זיין פאלאץ. ביים געזעגענען זיך האט ער זיי געגעבן צוויי רע־ וואלווערן און געבעטן עס איבערגעבן דער "הגנה" אין ארץ ישראל. אין דאלנא־מיקאלאץ אויפן וועג קיין בעלגראד האבן זיי נישט גע־ קענס פארזעצן דעם וועג צוליבן שטארקן רעגן. מיט ליבע האט די פויערישע באפעלקערונג זיי געהאלפן אדורכמאכן דעם שווערן און גליטשיקן וועג, ברעגענדיק זאמד אין א שאו און עס געשאט אויפן וועג — אזוי ארום איז די מאשין ווייטער געפארן. אבער נישט ווייט פץ דארט האבן זיי געהאט דעם צווייטן עקסידענט. א גליק וואס עס איז געווען נישט ווייט פון שלאם פון יידישן באראן שלעזינגער, וועלכער האט זיי אויפגענומען מיט גרויס כבוד, געלאזט רעמאג־ טירן די מאשין, און טאקע א דאנק אים וועלכער האט זיי געגעבן א באגלייט־בריוו צום ענגלישן קאנסול אין בעלגראד, האבן זיי בא־ קומען די ענגלישע וויזעם קיין ישראל.

אנקומענדיק קיי ן בעלגראד ווערן זיי אויפגענומען דורכ׳ן הויפטרבאן און אויס דורכן פוילישן קאנסול; נישט האבנדיק די מעג־ לעכקייט צו באקומען די טערקישע וויזע, (ווייל דער טערקישער קאנסול האט דערקלערט, אז צוליב די אומרוען אין ארץ ישראל האט ער מורא פאר זייער לעבן...) זענען זיי געפארן קיי ן גריכג ד לאנד און פון דארט מיט א שיף ביז אלעקסאנדריע, ווו זיי זענען געווען די געסט פון יידישן ספארט־קלוב, וועלכער האט זיי אייג־ קוואטירט אין שענסטן האטעל פון שטאט. די צייט וואס די גרופע האט פארבראכט אין אלעקסאנדריע איז געווען א צייט פון אויפלעבונג פאר דער ציוניסטישער יוגנט — מען האט געזונגען און געטאנצט יעדו טאג ביז שפעט אין דער נאכט. פון דארט פארן זיי קיי ן קאהיר, אץ ווערן ווידער ווארעם אויפגענומען דורך דער גאנצער יידישער באפעלקערונג. און אזוי ווי די קהילה האט אין דער צייט געעפנט א נייע הויז פאר הכנסת אורחים, זענען זיי דארט געווען די ערשטע געסט. אכט טעג האבן זיי פארברענגט אין קאהיר, און ארומגעפירט גע־

ווארן דורכן "מכבי" פארבאנד איבערן לאנד. יעדע נאכט באנקעטן מיט רעדעם, ציוניסטישע לידער, מתנות. באגלייט דורכן גאנצן צער יידישער יוגנט, זענען זיי געפארן קיין איסמאליע, איבערן סועץ קיין תל־עריש און פון דארט — מיט א זאמדיקן וועג קיץ ארץ־ ישראל. קוים מיט צרות זיד דערשלעפט ביז באר־שבע. דא ווערן זיי ארעסטירט דורכן ענגלישער פאליציי, וועלכע האט געפונען ביי זיי אין דער מאשין א זעקעלע מיט רעוואלווער־קוילן. זיי ווערן באשטראפט דורך געריכט צו באצאלן 7.350 פונט, נישט האבג־ דיק אבער קיין געלד טעלעפאנירט זיי קיין ירושלים! די סוכנות האט גלייך ארויסגעשיקט דאס געלד און באצאלט די שטראף. דעם 14־טן פעברואר 1933 ווערן זיי פייערלעך אויפגענומען דורכן "מכבי״־קלוב אין ירושלים. צומארגנס פארן זיי קיין תל־אביב, ווו ס׳ווארט זיי אויפן וועג אפ דער "מכבי" מיטן פארזיצער משה שהם, אונזער בן־עיר וועלכער פירט זיי אדיין מיט גרויס פאראד אין תל אביב. די 7 חלוצים אויפן וועג נאך ארץ־ישראל. שבעת החלוצים בדרכם לארץ ישראל. - 125