Stempien

דער קריסט האט אלץ געטון ערלעך. ער האט אונדז געפירט אין דער פינצטערער נאכט. צום באדויערן האט ער געבלאנ־ דזשעט. עם װערט שוין טאג און מײנע קינדער װערן שוין מיד. דער ײנגערער פאלט איגגאנצן אנידער. דער ליבער טײערער קריסט נעמט דאס קינד אויף זיך, אויף זײנע פלײצעם, און מיר גײען װײטער. מיר קומען אן מיט מזל אין דארף צום פויער םטעמפיען. ער לאזט אונדז ארײן. ער נעמט אונדז גוט אויף, גיט אונדז װארעמע מילך, װײס ברויט און יעדן צװײ אײער. אויך דעם קריסט מאכט ער א זײער שײנע אויפנאמע, פונקט װי ער װאלט דא געברענגט אן אוצר אין שטוב .ארײן. איך זאג דעם קריסט, אז איך װעל אים שיקן א שײנע מתנד״ װען איך װעל נאר קומען אין מײן שטוב ארײן. איך דאנק אפ העפלעך און ער געזעגנט זיך מיט אונדז. בײ סטעמפיען אין שלאזעװ בין איך געװען פון פרײטיק ...

... פארטאג ביז זונטיק פארנאכט. יעדן טאג איז ער געפאה געוװיער װערן.. װאם עם הערט זיך אין שטאט. שבת איז עד צוריקגעקומען און דערצײלט, אז יעדער ײד׳ װאס קומט צוריק, װערט דערשאסן. זונטיק איז ער געקומען און איבער־ געגעבן׳ אז מײן טאכטער שרהטשע געפינט זיך אין כמיעלניק׳ און אז אויך מײן עלטערע טאכטער קרײנדל מיט איר מאן׳ ױאל׳ זענען דא. אויך פײװל איז צוריקגעקומען. .א פרײד האט מיך ארומגענומען. מײן מאן און מײנע צװײ טעכטער זעגען שוין אבער נישט געװעזן. זונטיק פארנאכט האט סטעמפיען אײנגעשפאנט זײן פערד און װאגן און אונדז געפירט אין שטעטל.

... אט דער פויער איז זיכער געװעזן אליהו הנביא. מיר זענען ארײן אין דעם הײזל און האבן דארט געזען צװײ אינטעלי־ גענטע, שײן געקלײדעטע ױנגע קריםטנם. זײ האבן אונדז זײער גוט אויפגענומען, געפרװוט בארואיקן. צום סוף האבן זײ געפרעגט װוהין מיר װילן גײן, װעלן זײ אונדז צופירן. איך האב געענטפערט, .אז איך האב א באקאנטן פויער אין שלאזעװ, אין דער געגנט. ער הײסט סטעמפיען. זײ רעדן זיך דורך און אײנער זאגט : ״איך גײ \״ ער גײט ארוים, נעמט זיך א שטעקן און מיר גײען מיט אים. עם איז אויף אונדז געפאלן א פחד, טאמער װעט ער מיט דעם שטעקן אונדז דערמארדן. איך האב אים געבעטן, ער זאל בײ מיר צונעמען דעם מאנטל• װאם איך האב בײ זיך געהאט, װײל מיר איז צו הײס, און גלײכצײטיק האב איך געװאלט אים פארגיטיקן נישט זײענדיק זיכער אין זײן שליחות.