Netele the water carrier

דער משוגענער איציקל דער בעדער האט דערצײלט פארן רב, אז נטעלע פלעגט קומען צו אים אין דער מקוה ארײן זיך טובל זיין׳ אבער ער האט אים פאריאגט פון דער מקוה װײל ער איז שרעקלעך ברודיק. צו דער םדר־נאכט זענען װײבער און דינםט־מײדן געלאפן הענדום־פענדום צו נטע־ לעם היחקע זען, װי אזוי גטע דער אליהו הנביא רעכט אפ דעם סדר׳ אבער נטעלע װאםער־טרעגער איז אין דער הײם נישט געװען. האבן שוין אלע געדענקט אז מםתמא לויםט נטע־ לע ארום פון שטעטל צו שטעטל׳ ארײנצוקומען אין ײדישע שטובן, װען די טירן עפענען זיך.

דעם שמש פון שטעטל האט דער רב געשיקט יעדן פסח פארטאג זען װער די געשטאלט איז דאם. אין א גראען פםחדיקן פרימארגן האט דער שמש געװאנדערט איבער דעם גלח׳ם לאנקעם. פון װײטן האט ער בלויז געזען א קופע הוי־ קערדיקע הײזקעם מיט רויטע שינדלען פון שטעטל און דער טורעמדיקער קאשציאל האט אויסגעזען װי להבדיל א בשמים־ ביקסל. א פרילינג װינטל האט געװײעט. פלוצלינג האט דער שמש דערזען צעשפרײטע פאלעם׳ װאם דער װינט האט צע־ יאגט. גענטער, נענטער האט ער דערזען די הויכע װאקלדע־ קע געשטאלט פון נטעלע װאםערטרעגער. װען דער שמש האט דערזען נטעלען האט ער צו אים אויםגעשטרעקט די האנט און געזאגט: ״נטע בן ױםף, דער רב פון שטעטל האט מיך געשיקט דיר זאגן׳ אז דאס װאסער װו דו טובלםט דיך איז טמא׳ װײל ם׳איז נעבן דעם קאשציאל און ם׳געהערט צום גלח״... נטעם געשטאלט איז שנעל פארשװונדן׳ איבערן בערגל פון לאנקעם.