Simenavitz

אײנמאל בײנאכט קומט צולויפן ראמאגאװסקי און זאגט מיר, אז מיר מוזן װאס שנעלער אנטלויפן אין װאלד, װײל עס איז א פולע שטאט מיט דײטשן און זײ קענען נאך אויסגעפינען פון דיץ באד,עלטעגיש. ראמאנאװסקי איז שנעל אװעקגעלאפן אויף א כוטאר נעבן סימענאװיץ, באשטעלט פאר מיר דארט א פלאץ, אריבערגעפירט אד,ין זײנע זאכן און די בהמד״ װעלכע איך האב אפגעשריבֿן אויף זײן נאמען, און בײנאכט האט ער געדארפט קומען נאך מיר. דערװײל איז געװארן איבערן שטאט אזא שיסערײ און ״באמבארדי־ ראװקע״, אז איך האב געמײנט איך װעל שוין פון ״קבר״ נישט ארויסגײן קײן לעבעדיקע. ג־ט האט געהאלפן, ארום 12 בײנאכט, ראמאנאװסקי איז דא. ער האט מיך ארויסגע־ גומען פון ״לעבעדיקן קבר״, איך װיל אנד,ויבן גײן, איך קען גישט. איך האב פארלארן די ראיד,. איך זע גארגישט, װאס טוט מען? מען מוז שנעל אנטלויפן, מען טאר נישט פארלירן קײן אײן מינוט. האט מיך ראמאגא וסקי י גענומען ■ אויף זײגע פלײצעס און געטראגן. א שטיקל װעג האט ער מ׳ך געפירט פארן האנט ביז מיר זײ:ען צוגעקומען צו א פעלד מיט קארן. איך האב זיך ארײגגעלײגט אין די הויכע קארן, ברויט מיט װאסער האט מיר ראמאנאװסקי געגעבן און איך בין דארט געלעגן דרײ טעג. ראמאנאװסקי איז אװעק צום ״כוטער״.