98 דראהיטשין פערסאנאל פון איזאלאציע־פיטאל בעת דער טיפוס־עפידענזיע אין 1915 אין דראהיטשין. ערשטע שורה פון רעכט: אהרן לאסאװסקי (פעלדשעס. א דײטשער דאקטאר שמעו ן דער רופא־װײסמאן און נאך א דײטש. צװײטע שורה פון רעכטס צו לינקס: ט^ןדרעס לײב מילנער, דארע פון בריסק, סולקע װײסמאן־װ׳אסערמאן, רײזל בויס־שושאנאװ, פײגע רח ל װארשאװסקי־ קאטלער, מײטע טראשינסקי און גדליה קאפלאן. דריטער רײ פון רעכטס: ראזענבלאט (אײדישער געפאנגענער ביי די דײטשן), משה פערקאװיצקי א גוישער פלעניק און פיסח, בערל רימ. אײדעם. געעפנט די אויגן. אין דער פרי איז דער דײטשער דאקטאר געװען דערשטוינט צו טרעפן רח ל װאלדמאן א לעבעדיקע. אבער ער האט נישט געטארט װיסן דעם סוד. אן ענלעכער פאל איז געשען מיט יעקב חכם (ראזענשײן), װעמען דער דײטשער דאקטאר ׳האט אפגעזאגט דאס לעבן. און װירקלעך, יעקב חכם איז שוין געװען א גוסס׳, אבער מיר האבן נישט אויפגעגעבן די האפנונג. בײנאכט האבן מיר אלארמירט דעם רופא שמעו ן װײסמאן, װי אויך די פא־
מיליע פו ן ראוענשײן. (די לעצטע האב ן מיר אדורכגעשמוגל ט דור ך דעם דײטש ן פאטרול אלס קראנק ע אי ז שפיטאל) או ן מי ר האב ן א גאנצע נאכט געארבעט ארו ם דע ם קראנקן, געגעב ן אי ם הײסע װאנעס, געלײג ט אי ם אײז־קאלטע קאמפרעס ן צו ם קאפ, געװיקל ט אי ם אי ן הײסע לײ־לעבער, ביז ראזענשיק האט געעפנ ט די אויג ן או ן געבעט ן עפעס אי ן מויל. אזוי האב ן מי ר פיל ײדישע נפשות אפגעראטעװעט פו ן זיכער ן טויט. געזען דעם טוי ט פא ר די אויג ן געשען איז דאס אי ן פעברואר 1919. אי ן א פרימארגן איז פלוצלינג אנגעקומען א מחנה פוילישע סאלדאטן מיט אפיציר ן או ן האב ן ארויסגעשלעפט א גרויסע צאל ײד ן פו ן די בעטן און ז ײ געצװונגען צו טאנצן, דערנאך געשלאגן ז ײ מכות רצח, א ז ז ײ זאל ן אויסזאגן װו ד י באלשעװיקעס געפינען זיך, צום סוף האב ן ד י יפאליאקן געבראכט די ײד ן צו אײזנשטײנס מויער און אויסגעשטעלט ז ײ צום װאגט צו דערשיסן. יענע קולות און יללות קלינגען מיר נאך אין די אוי־
ערן. יעדער איינער האט אפגעזאגט וידוי און דערװארטעט דעם שרעקלעכן קאלטן טויט. אין דער ריי בין איך אויך געשטאנען און דורכגעלעבט די שרעקלעכע מאמענטן און האב געזען דעם טויט פאר מיינע אויגן. גראדע האט זיך געפונען א פוילישער סאלדאט מיט א געװיסן און א מענטש־ לעך הארץ. ער איז געפאלן צו די פיס פון די סקװאד־אפי־ צירן און געבעטן מ׳זאל ניט שיסן קיין אומשולדיקע מענטשן. זיק בעטן האט גישט געהאלפן. די פוילישע אפיצירן האבן נאר געוואלט דערשיסן עטליכע הונדערט ײדן. פלוצלונג האט זיך אין טומל דערהערט א געװאלדי־ קער שאס פון א הארמאט פון הינטער דעם שטעטל. די באל־ שעװיקעס האבן אנגעגריפן. די סאלדאטן יהאב זיך דער־ שראקן, האבן אונז איבערגעלאזט און גענומען לויפן װוהין די אויגן טראגן, און דורכן גס זײנען מיר געראטעװעט געװארן פון א שרעקלעכן טויט.
אין אפאר שעה ארום זענען די באלשעװיקעס אנגע־ קומען און ד,אבען איבערגענומען דאס שטעטל און געשאפן ארדנונג. אבער מיך זעלבסט האבן זיי געזוכט און פאראור־ טײלט צום טויט, װײל איך בין געװען א פארשטײער אונ־ טער דער פוילישער הערשאפט. איך האב געהאט א שונא וואס האט מיך פארמסרט פאר דער באלשעװיסטישער מאכט. איך בין אנטלאפן אינמיטן נאכט. דורך װעלדער און פעלדער בין איך געלאפן מײלן, ביז איך האב זיך דערשלאגן צו א קלײן שטעטל כאמסק. גוטע מענטשן האבן מיך באהאלטן אויף א בוידעם. איך בין געלעגן דארט ביז די באלשעװיקעס האבן פארלאזט דראהיטשין, און איך האב זיך נאך לאנגער מי און מאטערגיש דערשלאגן קײן אמעריקע. גדליה קאפלאן.