Passage 1OCR · respaced for reading · source chars 0-807
יעקב בראון מײן אומלעגאלער באזוך אין דער הײמשטאט לוקאװ אין יאר 1895, װען איך בין נאך געװען א קינד פון 8 יאר, האב איך שוין געפילט די ארעמקײט פון אונדזער הײם. מיץ טאט עמשה עקיבא איז געװען א מלמד. איך געדענק, אז װען א תלמיד האט נישט תופם געװען דעם לערנען, פלעגט דער טאטע אים דערלאנגען א קלאפ. איך האב פארשטאנען, אז דאם לאזט דער טאט ע אויסצום קינד זײן פארביטערטקײט צוליב דער שװע רער לאגע • צו 11 יאר האט מען מיך אפגעגעבן צו מיק פעטע רײדל פינטע דעם שנײדער אויף צו לערנען זיך דעם פאך. בײם פעטע רהאבן געארבעט עטליכע ארבעטער, ״געזעלן״, און אויך די אײגענע קינדער האבן צוגעהאלפן. איך בין געװען שטאלץ צו זיצן אן ארבעטער. די ״געזעלן״ האבן מיר געגעבן ביכער צום לײענען, א ת װען זײ יעקב בראץאץ זײן װגנם 112
passage_c96d8894d2ab9e776e495e78