118 םםר לוקא װ מיך דיער באדויערט א װ גערעדט צו מיר: *שקאדא, טא מלאדא פאניענקא׳ (א שאד, דאם איז א ױנגער םריילין). אין באן האב איך אויסגענוצט זייער מיטלײד און זײ געבעטן ארויםקוקן פון װאגאן. איך האב שנעל ארויםגעװארפן נאך עטלעכע קלײניקײטן, װאם האבן געקענט באשװערן אונדזער משפט. זײ האבן דאם מםתמא באמערקט און געשװיגן. אין װעג זענען צוגעקומען נאך פיל פאליטישע ארעםטאנטן. נאך 5 שעה רײזע זענען מיר אנגע־ קומען קײן לובלין. די פאליאקן, װאם האבן זיך געזאמלט אויפן װאקזאל, האבן געשריגן: ״מען דארף זײ אלע אויסהרגענען, די ײדישע באלשעװיקעם״... פון דער באן ביזן זאמעק זענען מיר באווארפן געװארן מיט שטיינער. אײניקע פון אונדז זענען געװאח פארװוּנדעט. מיר זעגן שוין געװען גליקלעך ארײנצוקומען אין זאמעק. דאם איז געװען זייער אן אלטער טורמע־שלאם, מיט װענט פץ צוויי און א האלב מעטער די דיק.

די מענער האט מען אװעקגענומען באזונדער׳, אבער מיר איז אויסגעפאלן זײער שװער. איך בין געװען אײן פאליטישע ארעסטירטע אין א צעלע מיט 15 באנדיטקעס און 6 אנדערע אונטערװעלט־פרויען. איך האב זיך געפילט פארלוירן. נאך עטליכע טעג לײדן, האב איך געבעטן בײ דער שליסערין מיך איבערצופירן אלײן אין א צעלע. דער טורמע־דירעקטאר איז געקומען און מיר געזאגט, אז אלע צעלן זענע ן איבערגעפאקט. איך מוז דא בלײבן. ם׳איז מיר ליבער געװען דער טויט, װי דא צו בלײבן, מיט די עלעמענטן. האב איך באשלאסן צו פירן א הונגער־שטרײק. נאך צװײ טעג נישט עסן, איז ארײנגעקומען א טורמע־װעכטער און מיך געהײסן נעמען מײנע זאכן. ער האט מיך ארײנגעפירט אין א קלײנער צעלע, װו עס איז געזעסן אײן פרוי. זי האט געמאכט א גוטן אײנדרוק. אויפן אנדערן טאג׳, װען מיר האבן שפאצירט אויפן הויף, זענען צוגעקומען צו מיר צװײ באנדיטקעס און מיר געזאגט: ״זעסט, האסט נישט געװאלט מיט אונדז זײן, האט מען דיך ארײנגעזעצט מיט א מערדערין, װאס האט פאר 20 זלאטע דערהרגעט א מענטש און אים צעשניטן אויף 3 שטיקלעך. זי איז פארמשפט צום הענגען״... ם׳האט זיך ארויםגעװיזן, אז ם׳איז אמת; מיר איז װידער נישט פרײלעך געווארן.