סםר לוקאװ 119 באװעגוגג אין הויף פון טורמע. ם׳איז געװען פרײטיק. אונדזער צעלע איז געװען אין דער נידער, נעבן דער טורמע־קאנצעלאריע. מיר האבן גלײך באמערקט, אז עפעס איז נישט נארמאל. די לוקאװער חברים האבן אראפגעשריגן, אז ס׳קען זײן מען זאל אונדז באפרײען. איך האב זײ געענטפערט, זײ זאלן זיך נישט אײנרעדן. איץ חבר אונדזערער איז באפרײט געװארן, ער איז געװען קראנק. זײן רײכער טאטע האט אײנגעלײגט פאר אים קויציע. פון מײן צעלע האט מען אלע פרויען ארויסגענומען. פאר נאכט זענען ארײנגעקומען די טורמע־װעכטער און געהײםן זיך צוגרײטן. איך האב פארשטאנען, אז מיר װעח עװאקוירט. די רויטע ארמײ איז שוין געװען נישט װײט. פרײטיק12 בײנאכט זענען מיר ארויםגעפירט געװארן אויףא פלאץ, נישט װײט פון זאמעק. עס זענען ארויסגעפירט געווארן500 ארעסטאנטן—300 פאליטישע,200 קרימינעלען די לעצטע האבן אוים־ גענוצט די געלעגנהײט, אראפגעצויגן די קײטן פון די הענט אץ פיל זענען אנטלאםן. מ׳האט די נאכגעשאסן. אײניקע זענען געפאלן. ם׳איז געװעןא שרעקלעכע פאניק. די פאליטישע האבן מארשירט די ערשטע. ארום זײ— פערד־פאליצײ. די קרימי־
נעלע— הינטן. די לעצטע זענען געװען די פרויען, און איך— צװישן זײ. איך האב נישט געגלײבט מיר זאלן ארוים לעבעדיק פון דאנען. שפעט בײ נאכט האבן מיר געהערטא באפעל צו גײן. מיר זענען געטרעטן איבער געפעק, איבער מענטשן. מיר האט זיך געדאכט, אז איך טרעט איבער די קערפערם פון מײנע חברים. ענדלעך זענען מיר געקו־ מען אויפן װאקזאל. עם האבן געװארט פערד־װאגאנעס, די פענצטער באשלאגן מיט אײזערנע שטאבעס. מיר האבן זיך צונויפגעפאקט אויף די שמוציקע ברעטער. די באן האט גערירט.
ארום4 פארטאג זענען מיר געקומען אויף דער כעלמער באן־םטאציע. די טיר האט זיך געעפנט. טורמע־װעכטער מיט לאמטערנעס האבן אריינגעשטופטא יונגע פרוי אין װאגאן. איך האב געמאכט פלאץ נעבן מיר. דאם איז געװעןא יונגע לערערין פוןא בונ־ דישער שול. מיר זענען ביידע געווען צופרידן זיך צוזאמענצוטרעפן. מיר האבן גערעדט זייער שטיל. די כעלמער טורמע איז שוין געווען עװאקוירט. די רויטע ארמײ איז שנעל פארויםגעגאנגען. דערװייל האבן מיר געהערט מענער־שטימען, װי זײ רעדן צװישן זיך, אז די מוזן אפרייניקן די פאליטישע, װעלן זײ קענען טאן װאם זײ װילן. די חברטע האט זיך זייער איבערגעשראקן. איך האב איר פארשטעלט דאם מויל, זי זאל נישט שרייען און צו איר געזאגט, אז מיר זאלן אויםטאן די שיך און זיך איבעררוקן ביזן עק וואגאי, אפשר וועלן מיר זי קעגען ראטעװען. װי די זשאבעם זענען מיר געקראכן אויף אלע פיר, קײנער זאל אונדז נישט באמערקן. מיר האבן דערהערט װי מען זעגט די שטאבעם אין װאגאן פאר אונדז; װי מען שפרינגט אראפ. און גלײך—א שיםערײ פון די דעכער. עם איז געװארן אן אליארם. צו מארגנס זענען מיר אנגעקומען אויף דער םטאציע אין ראדאם. אבער די ראדא־ מער טורמע האט אונדז אויך נישט געװאלט אויפנעמען. אומעטום איז שוין געװען עװא־