Original scanEvidence located
Original memorial-book scan 126
Book text
Passage 1normalized OCR · source chars 0-835

122 םםר לוקאװ מאגלא׳ טא בים װשיםטקיך זשידוװ װישלאבטאװאלא׳... (הינטיש בלוט׳ װען כ׳קען׳ װאלט איך אלע יידן אויםגעשניטן...). אזא שפראך האט מיך זייער אויפגעקאכט. איך האב איר געזאגט, אז איך ביןא ײדישע און זי קען מיך אויך זידלען. זי האט זיך געװאלט פארטײדיקן. איך האב איר דערקלערט, אז איך װעל בעטן, מען זאל מיך גלייך אריבערפירן אין אן אנדער קאמער. ם׳איז אבער נישט געװען אזוי לײכט, און איך האב זיך נישט געקענט בארויקן. איך האב דערקלערטא הונגער־שטרײק. אלע ארעםטאנטינם האבן מיר רעכט געגעבן. דרײ טעג האב איך נישט געגעםן פון דער טורמע־קיך. אין דעם ברויט, װאם מ׳האט איבער־ געשיקט צו מײנע חברים, האב איך ארײגגעלײגטא ברױועלע און זײ געשריבן װעגן מײנע איבערלעבעגישן. אײן מאל האב איך געהאטא שלעכטן חלום װעגןא חבר, אז ער איז געשטארבן.

passage_1c4a64b55edb2cf20780fae9
Passage 2normalized OCR · source chars 837-1670

דאם איז געװעןא קראנקער חבר. איך האב געבעטן מײן שליםערין׳ װען די מענער גײען אויפן שפאציר, זי זאל מיר געבן די געלעגגהײטא מינוט צו קענען זײ זען. זי האט זיך גוט אנגעביתערט אויף מיר. איך בין געװען זיײיער דענערװירט פון הונגער־שטרײק און געזעםן אויף דער נארע. קומט ארײן די שליםערין, לאזט די טיר האלב אפגעלענט און פארקוקט זיך אויףא בילדל. אז איך האב עם באמערקט, האב איך געטראכט, אז מען דארף זיך ארויםגליטשן. איך האב באמערקט די מענער שפאצירן. האב איך זיך געשטעלט איןא װינקל און געכאפט מיט זײא פאר װערטער. ם׳האט מער נישט געדויערט װי5 מינוט, איז די שליםערין אויפגעשפרונגען׳ אנגע־ הויבן מיך כלומרשט זוכן און געפרעגט בײ די אנדערע* ״וװ איז די שערמאן געלאפן ?■״ זי האט געשריגן. איך האב פארשטאנען, אז זי מוז שפילן אזא ראלע•

passage_5f4da6c43c31803d2f3be626
Passage 3normalized OCR · source chars 1672-2871

איך האב זיך דערװוםט, אז די מלחמה ענדיקט זיך. האב איך שלום געמאכט מיט מײן גורל׳ פארענדיקט מיטן הונגער־שטרײק. איןא שײנעם פרימארגן זענען ארײנגעקומען צוױי טורמע־װעכטער און געמאלדן, אז װער עם האט נישט קײן אורטײל, װעט באפרײט װערן. זײ האבן געהײםן זיך צוגרײטן. די שװער־באשטראפטע האבן זיך צעװײנט. 6 חדשים זענען מיר אפגעזעםן אין פיאטרקאװ. מיר זענען גרופנװײז ארויםגעלאזן געװארן. אויף דער גאס איז שוין געװען פרײלעך. אונדזער גרופע האבן אפגעװארט די בונדישע חברים און פארבעטן זײ אין לאקאל ארײן, וװ ם׳איז געװען צוגעגרײט פאר אונדזא מאלצײט. פאר נאכט האט מען אונדז געפירט צו דער לאדזשער ליניע. מיר האבן געקראגן דעם אדרעם פון חבר פאזנאנםקי. דער חבר פאזנאנסקי האט פאר אונדז צוגעגרײט בײ חברים צו עםן און צו שלאפן אױף אײניקע טעג. אײן חבר איז געװען בוימגארטן. ער לעבט הײנט אין אמעריקע. מיט עטלעכע טעג שפעטער זענען מיר אהײמגעפארן. מיר זענען אפגעשטיגן אין װארשע. אויפן באן האבן אונדז אפגעװארט חברים. זײ האבן זיך מיט אונדז געפרײט און אונדז דערצײלט, אז מיר זענען דורכן לוקאװער פעלד־געריכט געװען פארנדןופט צום טויט, מיר בײדע— חיה שערמאן אמ משה הובערמאן, זײ האבן

passage_6fb644876b8a0b47ce7e0ca4