122 םםר לוקא װ מאגלא׳טאבי ם װשיםטקי ך זשידו װ װישלאבטאװאלא׳... (הינטי שבלוט׳ װען כ׳קען׳ װאלט איך אלע יידן אויסגעשניטן...). אזא שפראך האט מיך זייער אויפגעקאכט. איך האב איר געזאגט, אז איך בין א ײדישע און זי קען מיך אויך זידלען. זי האט זיך געוואלט פארטײדיקן. איך האב איר דערקלערט, אז איך װעל בעטן, מען זאל מיך גלייך אריבערפירן אין אן אנדער קאמער. ם׳איז אבער נישט געװען אזוי לײכט, און איך האב זיך נישט געקענט בארויקן. איך האב דערקלערט א הונגער־שטרײק. אלע ארעםטאנטינם האבן מיר רעכט געגעבן. דרײ טעג האב איך נישט געגעםן פון דער טורמע־קיך. אין דעם ברויט, װאם מ׳האט איבער־ געשיקט צו מיינע חברים, האב איך ארײגגעלײגט א ברױועל און זיי געשריבן װעגן מיינע איבערלעבעגישן. אײן מאל האב איך געהאט א שלעכטן חלום װעגן א חבר, אז ער איז געשטארבן.

איך האב זיך דערװומט, אז די מלחמה ענדיקט זיך. האב איך שלום געמאכט מיט מײן גורל׳ פארענדיקט מיטן הונגער־שטרײק. אין א שײנעם פרימארגן זענען ארײנגעקומען צוױי טורמע־װעכטער און געמאלדן, אז װער עס האט נישט קײן אורטײל, װעט באפרײט װערן. זײ האבן געהײסן זיך צוגרײטן. די שװער־באשטראפטע האבן זיך צעװײנט. 6 חדשים זענען מיר אפגעזעסן אין פיאטרקאװ. מיר זענען גרופנװײז ארויםגעלאזן געװארן. אויף דער גאס איז שױן געװען פרײלעך. אונדזער גרופע האבן אפגעװארט די בונדישע חברים און פארבעט זיי אין לאקאל ארײן, װו ם׳איז געװען צוגעגרײט פאר אונדז א מאלצײט. פאר נאכט האט מען אונדז געפירט צו דער לאדזשער ליניע. מיר האבן געקראגן דעם אדרעס פון חבר פאזנאנםקי. דער חבר פאזנאנסקי האט פאר אונדז צוגעגרײט בײ חברים צו עסן און צו שלאפן אױף אײניקע טעג. אײן חבר איז געװען בוימגארטן. ער לעבט הײנט אין אמעריקע. מיט עטלעכױ טעג שפעטער זענען מיר אהײמגעפארן. מיר זענען אפגעשטיגן אין װארשע. אויפן באן האבן אונדז אפגעװארט חברים. זײ האבן זיך מיט אונדז געפרײט און אונדז דערצײלט, אז מיר זענען דורכן לוקאװער פעלד־געריכט געװען פארנדנופט צום טויט, מיר בײדע — חיה שערמאן א מ משה הובערמאן, זײ האבן