170 םםר לוקאװ ער איז אראפ פון באלקאן. ארויפגעשפרונגען אויפן פערד, געגעבןא באפעל צום מיליטער— און אװעקמארשירט. דער דאזיקער מיטינג האט איבערגעלאזטא געװאלדיקן אײנדרוק. מען האט געגלײבט, אז עם קומען טאקע בעסערע צײטן, און אז עם איז כדאי דערפאר צו לײדן. אומעטום האט מען גערעדט װעגן דעם קאמיםאר און זײן רעדע• אבער אויף צו מארגנם נאד מיטאג האט מען אנגעהויבן באמערקן פרעמדע ײדן פון די ארומיקע שטעטלעך מיט אימה אויף די פנימער. זײ האבן דערצײלט, אז די רוםן אנטלויפן און די פאליאקן קומען צוריק. די צאל פליטים פון די שטעטלעד איז אלץ גרעםער געװארן און עם איז געװארןא בהלה.א םך האבן באשלאםן צו אנטלויפן צוזאמען מיט דער רויטער ארמײ. באלד האט מען געזען וױינענדיקע פרויען און ניענער מיט קלײנע פעקעלעך. ישעיהו כהן מיט זײן םוטצר איך בין דאן אלט געװען15 יאר. איך בין אריץ אין שטוב און דערצײלט דער מוטער װאס אין דרויסן טוט זיך. אבער זי האט שוין געװוםט פון דעם אלעם און גע־ זאגט צו מיר: ׳,דו ביסט אויךא מאנספארשוין, איז טו װי אלע, לויף אויך. די פרויען װעלן די אפשר נישט טשעפען״. די ײדן פון די ארומיקע שטעטלעך האבן דערצײלט, אז די פאליאקן פײניקן שטארק די ײדישע מענער.