ספר לוקאוו 171 די םאמע האט מיר דערלאנגטא האלב ברויט׳ עטלעכע שטיקלעך צוקער׳ צוױי עפל אוןא האנטעך. זי האט מיר אויך אריינגעשטופט עטלעכע רוסישע ריבל נאד פמ די צארישע צײטן. איך גײ דאך עפעם קיין רוםלאנד׳ װעל איך דערמיט קאנען עפעס אויפטאן... דאם ברויט האב איך פארװיקלט אין האנטעך׳ די עפל— ארײנגעלײגט אין קע״ שענע׳ ארן— וילד• אבער װוהין גײט מעןז איך בין געװען זיכער׳ אז אלע גײען קײן מעזריטש׳ סון דארט קײן ביאלע און קיץ בריםק. אבער װען איך בין ארויס אויפן מעזריטשער װעג׳ האב איך קײנעם נישט געזען. װו זשע זענען זײ׳ די אלע אנטלאפענעז מען האט מיר געזאגט׳ אז זײ זענען אװעק קיץ שעדלעץ. נו׳ בין איך אװעק אויסן שעדלעצער װעג׳ און דארט האב איך טאקע געטראפןא םך מענטשן׳ בלויז מענער. צװישן די אנטלאפענע איז געװען יצחק בראקערס אן אײדעם. ער איז געװען דער פאליטיקער׳ דער םטראטעג און װעגװײזער. ער האט אויפגעװיזן׳ אז די רויטע ארמײ קען מען נישט צוריקשטופן. ער װײםט איר כוח. ער האט זיך אויך פאררוסן אויף דער רעדע פונעם ײדישן קאמיםאר. ער איז איבערצײגט׳ אז דאם איז בלויזא טאקטישער שריט מצד די באלשעוױקעס. עם איז טאקע מעגלעך׳ אז צוליב דעם שריט זאל לוקאװ פאלן אויףא טאג־צוױי׳ אבער שעדלעץ װעט זיכער נישט פארלאזן װערן. דעריבער איזא שכל איבערצװוארטן עטלעכע טעג אין שעדלעץ׳ און אלץ װעט דין אין ארדענונג.
דערווײל האט מען זיך דערנענטערט צו שעדלעץ.א טייל האבן אנגעהויבן קרעכצן׳ אז די פים טוען זיי ווײ. איך האב מורא געהאט׳ אז ביז שעדלעץ וועל איך צערייסן די שיך. האב איך זיי אויםגעטאן און פארווארפן איבערן אקםל. ארום12 ביי נאכט האט מען זיך געזעצט רוען. מען האט גענומען עפעם עםן. איך האב אראםגע־ שלונגען דעם האלבן ברויט מיט די עפל און שוין׳ איך בין געװעןא ״פרײער פויגל׳. דאם האנטעך האב איך צונויפגעוויקלט און ארײנגעלייגט אין דער אונטער־קעשענע פץ דער קאפאטע. איך האב נאך דאן געטראגןא לאנגע קאפאטע. 6א זייגער אין דער פרי׳ ווען מיר זענען אריץ קיין שעדלעץ׳ האט אונדז םאר האלטןא רוםישער פאטראל אץ געפרעגט׳ ווער מיר זענען און פון וואנען מיר גייען׳ װען מיר האבן זיי אלץ דערצײלט׳ האבן זיי גענומען שרייען אז דאם איז קאנטער־רעװאלוציע׳ אז די שונאים פון דער רעװאלוציע פארשפרייטן אזעלכע קלאנגען• די פץ אונדז, וואם האבן געד׳אט אין שעדלעץ קרובים אדעד באקאנטע׳ זענען אװעק צו זיי עפעס אפעסן און אויםרוען זיך. איך אבער האב אין שעדלעץ נישט געהאט קיץ נאענטע. איז וװ קאן איך גיץז נאר אין בית־המדרש אריין. קודם כל׳ האב איך געטראכט׳ װעל איך אפדאווענען. װי די מעשה זאל נישט זיץ׳ טאמער קומט אונטער עפעם צו עםן׳ לאמיך דץא געדאװנטער״. אין בית־המדרש האב איך בייא ײד געבארגטא פאר תפילין און אפגעדאװנט.