נ. ב. אין די פארכטיקע טעג באלד נאכן ערשטן דאװענען אין ראש חודש אלול האט דער שוםר צו װיסן געטאן, אז עס דערנענטערן זיך די ימים נוראים. קודם כל האבן זיך גענומען גרײטן די חזנים און בעל־תפילהס: אפרים מעזריטשער פון אלטן בית מדרש, גרשון פלוג םון דער גרוי• סער שול, משה אהרן ליס׳יביקער פון חוק־בית־מדרש, מאיר משה יצחקס פון חיה שרהס בית־מדרש, יונה נוי און לײבל וװינער פון גערער שטיבל, שלמה מענדל פון אלעק־ סאנדער שטיבל, מרדכי מעכל פון פארצעװער שטיבל, בערל ישראל יצחקס פון מעז־ ריטשער שטיבל און הערש מענדל פװ ״מזרחי״. אין די דאזיקע טעג האבן אויך די באלמעלאכעס אין די װארשטאטן אנגעהויבן אונטעחינגען ימים נוראימדיקע חזנישע שטיקלעך. דאס ערשטע ארט האבן פארנו־ מען די שניירערס און שוסטערס, װאס האבן געארבעט ביז שפעט בײ נאכט. אין דעם חודש אלול האט אויך משה װאסערטרעגער געטאן װאס ער קען. מיטן טאג צוגלײך האט מען געהערט זאגן די תפילות מיטא בעטנדיק און פארזינדיקט קול, װי ער װאלט ח״ו אפגענארט מענטשן און געבראכט האלבע עמערס װאסער. אין דעם חודש איז ער געװארןא רודף שלום בײ די גאסן־הענדלער װאס פלעגן זיך קריגן. אפילו די קריסטן האבן געװוסט, אז אויב משה דאװנט אזוי פרום, איזא סימן, אז עס װעט שוין באלד זײן דער ײדישער ״נאװי ראק״ און ״סאנדני דזשען״.