216 סםר לרקאו ו ליכםיקער^ לוסםיקע ר װערם צװישן די ענגע װעגס — עס צעװאקסס זיד א גלויבן אין א בעסערן סארגן . דײבע סוחרימ און קרעמער , געקבײסשטע סון זארגך סארשװיצטע — םלעגן איבער שםעטל ארוםלױםן . מים לעצטע כוחו ת זוכן א גמילות־יחסד בארגן , א ביסל סחודה אדער א װעקסל אויסצוקױסן . אין געיעג גאד פרגסה^ געשפאגט אין שװערן יאד — װעראץ װארשטאס געהארעװעס , װעראץ קרעמל געהאנדלט - סלענג אץ דחקות אפקומען א גאנצע װאח אבער דער שבת־קודש האסאץ פרינצן סארװאגדלט . א סאמעסענע שםילקײט צעלײגס זיד איבער דײנע געםלעד ; דײן מארק־פלאץ װערט לײדיק , סרײטיק סארבאכט , מײן שטעסל . עס אײלן זיד םון מרחץ םאררויטלטע בעלײביתלעה עס סארקלאפט זיד די טירסץ לעצסו קלײטל . עס גרײט זיד די מאמע שױן ליכנדבעגטשן ; אנדערש זעט אױס די שטוב : ליכטי קאץ רײן . די שבת״שכינה רוט אײף הײזער און מענטשד װאס יאגן זיד צום דאװענה אין שול אדײן גײן . קיגדערלעד — רײנע מלבושימלעה קעפעלע ד געצװאגעגע — קוקן מיט װונדער אדי ף ליכט״צינדן דער מאמעס . שטענדיק א םארזארגטע אץ צעטראגעגע — שײבט ז י איצט^ װי די זץ אין תמוז . װיא װײכער דיװאן ליגט דער שבת אױסגעשפרײט איבערן מארק , געםלעד אץ שטיבער מיט סארבעבקטע ״גאט םון אברהמ״ם שבת־צױנאכטס ארױםבאגלײס׳ װיא לאנג אױסגעקוקטער גאסט , א ליבער .

האבזײח געלעבס זיד שטילאץ באשײח. גזירותאץ שבאה איבערגעטראגן מיט בטחץ; שטיל געפראװעט זײערע שמחות אין סרײח — נישט צו װעקן שבאה בײם גױאישן שכן.