216 סםר לרקאוו ליכםיקער^ לוסםיקער װערם צװישן די ענגע װעגס— עס צעװאקסס זידא גלויבן איןא בעסערן סארגן. דײבע סוחרים און קרעמער, געקבײסשטע סון זארגך סארשװיצטע— םלעגן איבער שםעטל ארוםלױםן. מים לעצטע כוחות זוכןא גמילות־יחסד בארגן, א ביסל סחודה אדערא װעקסל אויסצוקױסן. אין געיעג גאד פרגסה^ געשפאגט אין שװערן יאד— װער אץ װארשטאס געהארעװעס, װער אץ קרעמל געהאנדלט- סלעגן אץ דחקות אפקומעןא גאנצע װאה אבער דער שבת־קודש האס אץ פרינצן סארװאגדלט. א סאמעסענע שםילקײט צעלײגס זיד איבער דײנע געםלעד; דײן מארק־פלאץ װערט לײדיק, סרײטיק סארבאכט, מײן שטעסל. עס אײלן זיד םון מרחץ םאררויטלטע בעלײביתלעה עס סארקלאפט זיד די טיר סץ לעצסו קלײטל. עס גרײט זיד די מאמע שױן ליכנדבעגטשן; אנדערש זעט אױס די שטוב: ליכטיק אץ רײן. די שבת״שכינה רוט אײף הײזער און מענטשד װאס יאגן זיד צום דאװענעה אין שול אדײן גײן. קיגדערלעד— רײנע מלבושימלעה קעפעלעד געצװאגעגע— קוקן מיט װונדער אדיף ליכט״צינדן דער מאמעס. שטענדיקא םארזארגטע אץ צעטראגענע— שײבט זי איצט^ װי די זץ אין תמוז. װיא װײכער דיװאן ליגט דער שבת אױסגעשפרײט איבערן מארק, געםלעד אץ שטיבער מיט סארבעבקטע ״גאט םון אברהמ״ם שבת־צױנאכטס ארױםבאגלײס׳ װיא לאנג אױסגעקוקטער גאסט,א ליבער.