220 ספר לוקןן װ די פרשה ת דע ר װאך. ער האט יעדן פסוק איבערגעטייטשט אויף יידיש און די קינדער האבן נאכגעזאגט ווארט ביי ווארט. מיטוואך פלעגט דער רבי דערציילן די גאנצע פרשה אמ די קינדער האבן געהערט פארגאפטע. קיינער האט די חומש־מעשױת נישט געקענט דערצײלן אזוי שי?, װי ער. פאר די קינדער זענען די מיטוואך־שעהען געװען די שענסטע אין דעם חדר־געפענגעניש. דערפאר אבער צו מארגנם, דאנערשטיק׳ פלעגט דער רבי זיך אפנעמען פאר אונזער פארגעניגן פון נעבטן. באלד אין דער פרי האבן זיך אנגעהויבן די פארהערענישן, די „עקזאמענם״. ער האט יעדעס קינד צוגערופן צו זיך און עס פארהערט. װוי איז געװען צום ײנגל, װאם האט זיך פארהאק ט אדער פארפלאנטערט. מרדכי סקורקע יאנקעלע מלמד דער הויפט־מלמד פון די דרדקי־קינדער איז געװען יאנקעלע מלמד, אדער װי מ'האט אים גערופן יאנקעלע ק., װױל ער האט געהאט צו טאן מיט קינדער, װאס האבן ערשט אנגעהויבן גיין אין חדר. ער איז אויך געװען פאפולער צוליב דעם, װױל ער איז געװען דער איינציקער מלמד, װאם האט אנגענומען ײנגלעך און מײדלעך. יאנקעלעס חדר האט געהאט די מעלד״ װאם עס איז געװען אין א פארמאכטן הויף, און דאס קלײנװארג האט געהאט ווו זיך צו שפילן.
דאם חדר איז באשטאנען פון א גרויסן צימער מיט אן אלקעם. בײטאג האבן די קינדער געלערנט און בײנאכט זענען אין צימער געשלאפן די מדינד,־גײערם. אנשטאט בענק צו זיצן, זענען געשטאנען םאפקעם׳ װאם האבן בײנאכט געדינט פאר געלעגערם. שבת איז דארט געװען דער מנין פון דער ״חברה בחורים״, װאם איז באעוטאנען םון בעל־מלאכות. דער בעל־קורא איז אויך געװען א בחור, א שוסטער. מען האט אים גערופן ״אד,רון דער םרומער״. אין חדר האט נאך געארבעט א בעלפער, װעלכן דער רבי האט צוגענומען אויפן ״זמן״. ער האט באקומען צו עםן א ץ צו שלאפן, א ץ ײח דעם — 7 קערבלעך םאח ״זמן״. װי איך דערמאן זיך, איז דער בעלפער נישט געװען קײץ לוקאװער. אין דער םריםלעגט ער טראגן די קינדער אין חדר אריץ, א ץ פאר נאכט — צוריק אד״ײם. א מאל פלעגט ער אויך העלםן בײם לערנען מיט די קינדער. דעם בעלפער האט מען גערופן ״לאנגער לאקש״: ער איז געװען הױך א ץ דאר. נאך איצט שטײט ער מיר פאר די אויגן אין דין צײגן כאלאטל, װאס האט ץ אלטקײט באקומען אן אנדערע קאליר.