220 סםר לוקןןװ די פדשה םת דער װאך. ער האט יעדן פםוק איבערגעטייטשט אויף יידיש און די קינדער האבן נאכגעזאגט װארט בײ װארט. מיטװאד פלעגט דער רבי דערציילן די גאנצע פרשה אמ די קינדער האבן געהערט פארגאפטע. קײנער האט די חומש־מעשױת נישט געקענט דערצײלן אזוי שי?, װי ער. פאר די קינדער זענען די מיטװאך־שעהען געװען די שענסטע אין דעם חדר־געפענגעניש. דערםאר אבער צו מארגנם, דאנערשטיק׳ פלעגט דער רבי זיך אפנעמען פאר אונדזער פארגעניגן פון נעבטן. באלד אין דער פרי האבן זיך אנגעהויבן די פארהערענישן׳ די ,עקזאמענם״. ער האט יעדעם קינד צוגערופן צו זיך און עס פארהערט. וױי איז געװען צום ײנגל, װאם האט זיך פארהאקט אדער פארפלאנטערט. מרדכי סקורקע יאנקעלע מלמד דער הויפט־מלמד פון די דרדקי־קינדער איז געװען יאנקעלע מלמד, אדער װי מ׳האט אים גערופן יאנקעלע ק., וױיל ער האט געהאט צו טאן מיט קינדער, װאס האבן ערשט אנגעהויבן גײן אין חדר. ער איז אויך געװען פאפולער צוליב דעם, וױיל ער איז געװען דער אײנציקער מלמד, װאם האט אנגענומען ײנגלעך און מײדלעך. יאנקעלעס חדר האט געהאט די מעלד״ װאם עם איז געװען איןא פארמאכטן הויף, און דאס קלײנװארג האט געהאט וװ זיך צו שפילן.
דאם חדר איז באשטאנען פון איץ גרויסן צימער מיט אן אלקער. בײ טאג האבן די קינדער געלערנט און בײ נאכט זענען אין צימער געשלאפן די מדינד,־גײערם. אנשטאט בענק צו זיצן, זענען געשטאנען םאפקעם׳ װאם האבן בײ נאכט געדינט פאר געלעגערם. שבת איז דארט געװען דער מנין פון דער ״חברה בחורים״, װאם איז באעוטאנען םון בעל־מלאכות. דער בעל־קורא איז אויך געװעןא בחור,א שוסטער. מען האט אים גערופן ״אד,רון דער םרומער״. אין חדר האט נאך געארבעטא בעלפער, װעלכן דער רבי האט צוגענומען אויפן ״זמן״. ער האט באקומען צו עםן אץ צו שלאםן׳ אץ ײח דעם—7 קערבלעך םאח ״זמן״. װי איך דערמאן זיך, איז דער בעלפער נישט געװען קיץ לוקאװער. אין דער םרי םלעגט ער טראגן די קינדער אין חדר אריץ׳ אץ פאר נאכט— צוריק אד״ײם. א מאל פלעגט ער אויך העלםן בײם לערנען מיט די קינדער. דעם בעלפער האט מען גערופן ״לאנגער לאקש״: ער איז געװען הויך אץ דאר. נאך איצט שטײט ער מיר פאר די אויגן אין דין צײגן כאלאטל, װאס האט פץ אלטקײט באקומען אן אנדערע קאליר.