374 םםר לוקאװ דראטן. איך האב געזען, װי יחץ פרײון זיך דערנענטעח צו דער פארצוימונג, אבער די ײדישע ארדנונגם־פאליצײ האט זײ אוועקגעיאגט פון דארט. םוף חודש םעפטעמבער האבן מיר געארבעט אויפן פעלד בײם צונויפנעמען די אויםגעגראבענע קארטאםל. דאם פעלד איז געװען נאענט פונעם ראדזינער שאםײ. ארום 10א זײגער אין דער םרי האבן מיר דערזען װיא לאסטאויטא, אנגעלאה מיט חפצים, פארט אויפן שאםײ קיץ ראדזין. נאך דעם אויטא זענען געפארןא רײ אנדערע, אנגע־ פילטע מיט מעבל, מלבושים און פארשידענע שטוביקע חפצים. מיט די אויטאם איז געפארןא דײטשע װאך, אײנע פון די פויערטעם, װאם האבן געארבעט אויפן פעלד, האט דערצײלט, אז נעכטן איז פארגעקומען אן ״אקציע״ אין לוקאװער געטא, אז זײער פיל ײדן זענען דערד״רגעט געװאח אץ די איבעריקע האט מען ארויסגעפירט. און איצט פירן די דײטשן אװעק דאס ײדישע פארמעגן. עם איז מיר פינצטער געװארן אין די אויגן. איך האב געפילט װי די כוחות אנט־ גײען מיר און איך װער עפעם מאדנע שװאך. איך האב זיך דערמאנט, אז נעכטן האט מעןא גאנצן טאג גער,ערט שיםן, אבער מען האט געמײנט, אז דאם זענען איבונגען פון דײטשע זעלנער. איך האב זיך דערפילט װי צום חלשן. די פויערטעם האבן עפעם באמערקט אויף מיר, זײ האבן מיך געפרעגט װאם מיר איז. איך האב זיך ארויםגע• דרײט מיטן אויםרײד, אז עס דריקט מיך אין מאגן פונעם עסן אין דער פרי.

איך בין אװעק אין שטוב. די באלעבאםטע האט מיר געגעבן קרײטעכצער צו בויך־ װײט־ק. איך האב דערפילט, אז איך האב הויכע היץ און איך בין אװעק אין סטאדאלע אויף מיץ געלעגער.א גאנצע נאכט האב איך געגליט פון היץ אץ מיר האט זיך גע־ דוכט, אז דײטשן פיח מיך. װידער זענען געלאפן שװערע טעג. איך האב געארבעט, אבער איך בין געײאח אלץ שװאכער און שװאכער און אויך אויסערלעך האב איך זיך זײער געענדערט. איץ מאל בין איך געשלאפן אין כאטע צוזאמען מיט מײנע באלעבאטים. מיר האט זיך געהלומט דאם לוקאווער געטא, עם האט מיך גענומען שטיקן און, וויחט אוים, אז איך האב געשריגן אין שלאף. װען איך האב זיך איבערגעװעקט, האב איך געהערט װי די פויערטע זאגט צום מאןנ ״העדסט, מיכאלע, אננע מוז זיץא זשידװוקע. זי ד,אט געשריגן און גערעדט פון שלאף אזוי ווי די ייח רעדן״. דער מאן האט געענטפערט, אז איך האב טאקע נישט גערעדט קיץ פויליש. זײ האבן באשלאסן מיך איבערצופרעגן װעגן דעם אויף צו מארגנס• איך בין שוין געװען גלייכגילטיק צו אלעם אץ איך האב ביי זיך אפגעמאכט אלץ אלײן צו דערצי״א. איך האב שוין נישט קײן כוח צו די צרות. איך װעל אװעק דארט וװ אלע יידן געפינען זיך. דארט װעל איך לײדן צוזאמען מיט אלע, און אפשר װעט מיר דעדפון לײכטער װעח.

אין דער פרי האב איך, װי קיץ מאל גארנישט, גענומען גרײטן דעם פרישטיק אץ געװארט אויף דעם, װאס דארף באלד קומען. די הענט האבן מיר געציטערט אץ װען