םםר לוקאוו 379 איך האב דערזען די םטאדאלע פמ מי? געװעזענער באלעבאסטע. איך האב געהאט בלויז אײן פארלאנג: ארײנבאפן זיך אין דער סטאדאלע און איעגראבן זיד אין הײ• איך האב גוט געקענט די סטאדאלע און זיך ארײנגעגנבעט אהין אומבאמערקטז איך בין אריץ אין הײ און באלד אײנגעשלאפן. װי לאנג איך בין געשלאפן, וױיס איך נישט. װען איך האב זיך אויפגעכאפט האב איך געהערט װי די באלעבאסטע רופט צונויף די הינער. ם׳איז װידער געװען פאר נאכט. איך האב ערשט אנגעהויבן צו דערפילן די וױיטיקן אין מיץ גאנצן לײב. איך האב געפרװוט אויפשטיץ׳ אבערא שאר־ פער וױיטיק אין די פים האט מיך נישט געלאזט זיך אויפהײבן. עס האט מיך גענומען נאגן דער הועער און איך האב אנגעהויבן מקנא דין די הינע.־, די חזירים, די קו, װאם װערן באזארגט מיט עסן. פץ הונגער איז מיר פינצטער געװארן אין די אויגן. צו די נוזשינםקים האב איך מורא געהאט ארײנצוגיץ, זײ זאלן מיך נישט ארויסטרײבן פון דער סטאדאלע. דא, אין הײ איז מיר געװען װארעם. אבער דערבײ האב איך געפילט װי מויזנטער מוראשקעם װאלטן מיר ארומגעקראכן בײם הארץ און געצויגן. פון מיד־ קײט בין איך װידער אײנגעשלאפן.
װען איך האב זיך אויפגעװעקט האב איך דערזען דורך די שפארעם, אז עס הײבט שוין אן צו טאגן. איך האב באשלאסן ארײנצוגײן צו דער באלעבאסטע אין כאטע. איך האב זיך אדויםגעכאפט פון הײ און זיך געפרוװט אויפשטעלן, אבער איך בין נישט געװען בכוח. איך האבא קוק געטאן אויף מײנע פים און זיך דערשראקן. זײ זענען געװען צעריםן און פארוװנדעט. פון איײ וװנד איז גערונען בלוט. דאם איז זיכער געװען פון דעם הונט. םוף כל םוף בץ איך דאך ארײן צו דער פויערטע אין שטוב. עם איז שוין געװען 7א זײגער אין דער פרי. די באלעבאסטע האט זיך דערשראקן װען זי האט מיך דערזען אין מיץ הילוך. איך האב איר אלץ דעדצײלט װאס מיט מיר איז געשען אין דער לעצטער צײט. איך האב איר אויך געזאגט, אז שוין צװײ טעג ליג איך אין איר םטאדאלעא הונגעריקע. איך האב איר געבעטן, אז זי זאל מיך לאזן זײן אין דער םטאדאלע נאך עטלעכע טעג ביז איך װעל קומען צו זיך, און אפשר האט זי אויך עפעסא מלבוש פאר מיר. די באלע־ באםטע האט מיר געמאכט אן ארט צום שלאפן אויפן בוידעם, געגעבן מיר מיט װאם זיך צוצודעקן און דרײ מאל אין טאג געבראכט מיר עסן. אבער דאס אלץ איז מיי נישט באקומען װען איך האב געטראכט, אז שױן אין גיכן װעל איך מוזן פארלאזו דאם ארט און װידער װאנדעח. װוהיןז
אויפן פערטן טאג בין איך אראפ פון בוידעם. די פויערטע האט מיר געגעבן עפעם אנצוטאן און אױךא האלב ברויט. דערבײ האט זי מיך געבעטן, אז איך זאל זי נישט אויסגעבן אויב מען װעט מיך, חלילה, כאפן. בײם געזעגענען זיך מיט מיר האמ זי נאך געזאגט, אז אין לוקאװ געפינען זיך װידעדא ביםל ײדן און עם איז דארט פאראןא געטא. איך האב באשלאםן אװעקגיץ אין לוקאװער געטא. אויפן װעג האט מיך געטראםן א פױער און געפרעגט װער איך בין און וװהין איך גײ. איך האב אים רויק געענטפערט,