ספר לוקאוו 387 װאם טוט מעןז מיר זענען שוין האלב טויט פון הונגער׳ דורשט און שרעק. אױב אפילו די אוקראינער װעלן אונרז נישט אנטדעקן׳ װעלן מיר םיי װי אויסגיץ פון הונגער. מיר פאלט איץא געדאנק צו אנטלויפן אין װאלד אריץ. איך גיב איבער מיץ פלאן פאר די אנדערע און איך לײג פאר׳ אז מיר זאלן שוין הײנטיקע נאכט ארויס פון באהעלטע־ ניש און אװעק אין װאלד אריץ. דער גרעםטער טייל איז מםכים׳ אבער אנדערע זענען אזוי אפאטיש און אויסגעשעפט׳ אז זײ וױלן נישט הערן דערפון. סײ װי׳ זאגן זײ׳ װעלן מיר אומקומען. ביי די׳ װאם ווילן יא אװעק פון דאנען׳ אנטשטײט די פראגע װער ם׳װעט זיץ דער ערשטער׳ װער װעט אנפירן מיט דעד גרופעז איך האב באשלאסן ארויסצוקריכן די ערשטע און זען צי מען קען גײן׳ אויב יא׳ װעל איך געבןא צײכן און מיר װעלן אװעק. 1א זײגער בײ נאכט האט אײנער פון די׳ װאם האבן געקענט דעם געהײמען ארײנ־
גאנג פון דער באהעלטעניש׳ אװעקגענומען פון דער עפענונג עטלעכע ציגל און איך בין ארויסגעקראכן אויף אלע פיר. איך בין אװעק אלץ װײטער און װײטער פון דער עפענונג׳ ביז איך האבן זיך געפונען אויפן בוידעם. נאך אײדער איך באװײזא טראכט צו טאן האט מירא לײכט געטאן אין פנים אן עלעקטריש לעמפל. איך האב ז׳ך צוריק־ געצויגן און צוגעשארט זיך צו דער װאנט׳ איך בין זיכער געװען׳ אז אוקראינער האבן מיך אנטדעקט און איצט װעט זײן מיץ םוף׳ אבער מיטא מאל האט זיך מיר אויסגע־ דוכט׳ אז איך הער רעח ײדיש. יא׳ הײםט עם׳ אז חוץ אונדז געפינען זיך דא נאך ײדן. איך בין דרײסטער געװארן און גערוקט זיך צום ארויםגאנג פונעם בוידעם׳ וװ איך האב שוין דײטלעך געהערטא ײדיש געשפרעך. פון אנהײב האב איך נאך מורא געהאט׳ אז דאם זענען אוקרארנער׳ װאם רעח םפעציעל ײדיש׳ אבער איך האב איבערגעטראכט׳ אז װען דאס זאלן זיץ אוקרארנער װאלטן זײ מיך שוין לאנג געכאפט. װען איך בין צו צום ארויםגאנג און גענומען די שנוד כדי זיך אראפצולאזן׳ האט מען מירא לײכט געטאן אין די אויגן און געפרעגט אויף ײדיש װער איך בין. איך האב גארנישט געענטפערט׳ נאר גלײך זיך אראפגעלאזט מיט דער שנור. איך האב דערזען פיר ײדישע מענער. זײ האבן זיך אנגעהויבן אויספרעגן װער עם געפינט זיך בײ אונדז. צי ריתל באטשאן׳ פראסט אדער צױויעלע געפינען זיך נישט בײ אונדז אין באהעלטעניש. זײ האבן מיד דערצײלט׳ אז זיי זוכן שוין לאנג דעם ״סכראן״׳ וװ זיי האבן זייערע פאמיליעם. איך בין צוריק ארויף אויפן בוידעם׳ געגעבן דעם אפגערעדטן םימן און באלד האבן אלע זיך אגגעהויבן ארויםרוקן פון ״םכראן״. די4 מענער האבן טאקע געפונען זײערע נאענטע. זײ האבן מיט זיך געהאט ברויט. מיר זענען צוגעפאלן צו דעם ברויט׳ גענומען רײםן דערפון שטיקער אץ שלינגען. קיץ װאםער האבן מיר אין דער םינצטער נישט געקענט געפינען.
ארום איז געװען שטיל. די4 מענער האבן אונח געהײםן האלטן זיך רוןק. זײ װעלן אונדז פירן מיט הינטערװעגן אין װאלד אריץ׳ װו עם איז פאר אונח שוין