Passage 1normalized OCR · source chars 0-813 כםר לוקאוו
403
מודא געהאט צו װיתן זיך אין דאדף. די פויערים האבן זיך געשלאגן צװישן זיד> דאם הײםט בײ נאכט׳ װען זײ זענען געװאדן פאדטיזאנען. די ׳/א.ק.״ האט זיך געשלאגן מיט ״ב.כ.״ מיד, ײדן, אויב מיד האבן שוין געהאטא פאדטיזאנישן אפטײל/ האבן מיד נישט צוגעלאזט צו זיך קיץ לעבעדיקן מענטש. אבער דאם איז שויןא באזונדעד קאפיטל.
מיין הארץ ציט צו דער מוטער אװ צום ײנגםטן ברודער. איך האב זײ שוין אזוי לאנג נישט געזען, פאםכא, װען איך װעל האבן צײט, װעל איך גיץ זײ באזוכן.
צו גײן פאר מיר אין דעם דארף איזא גרויםע םכנה• פמ דארט האט מען מיד אדויםגעיאגט אלם ײד. איך האב דארט זיך געראטעװעט װען מען האט געכאפט מענטשן און געפירט קימ מײדאנעק, איך האב דארט איבערגעלאזט די מוטער אמ דעם ברודער און איך גײ זײ באזוכן.
passage_929498e291abe0a381555c50
Passage 2normalized OCR · source chars 815-1919 און אפשר זענען זײ שוין נישטא דארטז דאם לעצטע מאל װען איך בין דארט געװען, האב איך זײ געװארנט, אז זײ זיצן שוין צו לאנג אין זעלבן דארף. איד בין אװעק אויף100 קילאמעטער, אין אן אנדער דארף, זאזשעטשע, וװ די מוטער איז שוין געהאט געװען אין יאר 1942, און אפגעמאכט מיטא פויערטע, אז זי זאל איר דערלויבן צו זימ ביי איר. די פויערטע האט דערויף מםכים געװען, װײל אין דארף האט מען געשמועםט, אז מען האט מימ מוטער אפגעפירט אין געםטאפא קימ ראדזין און דארט האט מען זי דערשאםן. אויב אזוי, װעט מען זי דאך שוין נישט זוכן. פאר־ שטייט זיך, אז איצט װעט זי בעסער װיא מאל באהאלטן די מוטער.
מײן מאמע האט מיר צוגעזאגט, אז זי װעט אװעק צו דער פויערטע קײן זאמקא־ װיצע װי נאר זי װעט ענדיקן די אדבעט ביי דעם און ביי נאד אימ פויער.
מיר האבן זיך געזעגנט און געװײנט. די מוטער האט מיר געלײגט די הענט אויפן קאפ און מיך געבענטשט. איך װעל קימ מאל נישט פארגעםן אירע אויםגעצויגענע הענט צו מיר, װען איך האב אנגעהויבן אװעקגײן הינטערװײלעכטס, כדי װאם לענגער צו זען מימ מאמעם פנים.
passage_5cc46e2774a1d66024791cce
Passage 3normalized OCR · source chars 1921-2747 איצט גײ איך נאךא מאל דורך דעם װאלד װאם צעטײלט די צװײ דערםער און קום צום פױער, וװ מימ מוטער האט געזאלט זימ. איך פרעג אים וװ זי געפינט זיך. ער איילט זיך נישט מיט קימ ענטפער. דערװײל קומט ארײן נאךא פויער. ער באטראכט מיך. דער באלעבאם גײט צו אים צו, זאגט אים עטלעכע װערטער אין דער שטיל׳ און יענער גײט ארויס. איצט, טראכט איך, װעט מען מיר זאגן וװ מימ מוטער מיטן ברודער זענען• אבער באלד קומט ארימ אין כאטעא צװײטער גאםט. דעם קען ארך. ער איז דער זון פון מימ אמאליקן שכן. ער איז אלט20 יאר. דעד באלעבאם רעדט מיט אים. איך זע, אז ער איז נערװעז. דער באלעבאס האט אים כמעט וױ ארויםגעשטופט פון שטוב. ער גײט צו צו מיר אמ אין זיעע איבערגעשראקענע אויגן זע איך דעם טויט. ער איז בלאם אמ רעדש צו מיר שטיל און שנעל:
passage_9e11e506ec3c64c519bfb5f5