ספר לוקאו ו 447 אזוי האב איך זיך ארומגעװאלגער ט איבער אליי ן ביז װינטער. דאַן האב איך זיך באגעגנט מיט צװײ ײנגלעך. איינער, א אקאװער, איז אלט געװען 15 יאר, דער צװייטער, א װארשעװער, האט אויסגעזען צו זײן פון א יאר 13. אין דרייען האבן מיר אנגעהויבן טראכטן װעגן איינארדענען זיך. ס׳איז געװען װינטער, א בײזע קעלט. מיר זענע ן א.־י ץ אין א סטאדאלע געמאכט זיך א באהעלטעניש אין הײ, אן דעם װויסן פונעם פויער. מיר האבן דארט זיך אויסבאהאלטן עטליכע חדשים. אין די נעכט פלעגן מיר גײן צו פויערים בעטן עסן. איין מאל האט דער באלעבאס אונדז באמערקט ארויסגײן פון דער סטאדאלע. ער האט דאס דערצײלט זיך פרוי די פויערטע איז געקומען צו אונדז און זיך געבעטן, אז מיר זאלן אװעק פון זײ. מיר האבן געענטפערט, אז מיר האבן נישט װוהין צו גײן. דאַן האט זי געזאגט, אז זי װעט אונדז אויסגעבן צו די דײטשן אדער צו די אקאװצעס. אבער געטאן האט זי אנדערש. זי האט אונדז צוריק אריינגענומען אין סטאדאלע און געבראכט פאר אונדז װארעם עסן. זי האט זיך אויך פארנומען מיטן װארשעװער ײנגל, װאס איז געװען פארװונדעט.

אין עטלעכ ע װאכן ארום האט דער באלעבאסטע ס זון זיך אנגעשיכורט און ער האט געבױענגט א.ק. די אקאװצע ם האבן אונדז ארויםגעשלעפט פון הײ. ז ײ האב ן גענומען שרײען אויף אונדז, מיר זאלן זאו.ן, ווו די איבעריקע ײדן, מיט ן געװער, זענען אהינגעקומען• װען איך האב געענטפערט, אז איך װײם נישט׳ האבן ז ײ אנגעהויבן מיד צו שלאגן• איך האב געחלש ט אונטער די קלעפ און זי י האב ן געגאס ן אוי ף מי ר װאםער. דאן האב ן ז ײ אונדז אװעקגעפירט אין נאענט ן װעלדל• איך בין אנטלאפן. ד י צװ ײ חברים האט מען דערשאס ן אין װעלדל. איד האב באגעגנ ט א גרופע באװאפנטע לוקאװער. ז ײ האב ן מי ט טערא ר געצװונ ־ גען ארטיקע פויעדים אויפצונעמען מיד׳ פרײדע פלו ג או ן נים ן הירשבערג. אין דר ײ װאכן ארום, װען די לוקאװער האבן געמאכט א נײעם בונקער אין װאלד, האט מען אונדז ארײנגענומע ן אד,ין, און אזוי האבן מיר דערלעב ט ביז דער באפרײונג. אױםגענומען דורך שמואל הוכערמאן