צוזאמען מיט ױםף ליכטענשטײן בין איד ארײן אין בלאק 14. דאם איז געװעןא םפעציעלער בלאק פאר ״פרױויליגירטע״, פאר קאמבאטאנטן. דארט זענען מיר געװען 14 חדשים. אין יוני1942 האבן זיך אגגעהײבן די דעפארטאציעם פון לאגער׳ אבער פון אונדזער בלאק האט מען קײנעם נישט גענומען. אין זעלבן חודש ױני׳ נאר דער ערשטער דעפארטאציע׳ איז געקומען צו אונדז אן אנפירער פון אונחער דיװיזיע און אונדז פארזיכערט, אז מיר װעלן בלײבן אין פיטיװיע ביז די מלחמה װעט זיך ענדיקן. די דײטשן פארלאנגען, אז מיר זאלן בלײבן אינטערנירט, וױיל מיר זענען פוילישע בירגער. שפעטער האט זיך ארויםגעװיזן, אז די דײטשן האבן אויך אים אפגענארט. דער אפיציר איז איצטא וױכטיקע פיגור אין פראנקרייך. אין יענע שװערע טעג פלעגט ער אפט קומען צו אונדז און אוגדז צוגעבן מוט. דעם 16טן ױלי1942 האט מען אויםגעלײדיקט ביידע לאגערם. מען האט אונדז אנגעפאקט אין װאגאנען װי הינער איןא שטײג. דער טראנםפארט איז באשטאנען פון 1050 פערזאן. פמ לוקאװער זענען געװען צװישן דעם טראנםפארט: איך, ױםף ליכטענ* שטיץ און הערצקע הייבלום, װעלכן מען האט געבראכט פון לאגער באן לא ראלאנד. פינטע און מאיר רויזענבלאט זענען דעפארטירט געװארן פריער.

מיר זענען געפארן עטלעכע טעג אן עםן און טרינקען. די שטיקעניש איז געװען א שרעקלעכע— מיר זענען געװען איבער ססז פערזאן איןא װאגאן. בעת דער צוג האט זיך ערגעץ־וװ געשטעלט אויףא םטאציע, כדי צו בײטן די ליניע, האבן מיר גענומען שרײען ״װאםער״, אבער אין דײטשלאנד האבן די צױוילע מענטשן אין דרויםן אונדז אפגעענטפערט, אז פאר ײדן איז נישטא קיץ װאםער. ביז מיר זענען אנגעקומען קײן אוישװיץ, זענען געװען עטלעכע טויטע. מן האט זײ ארויםגעװארפן פון צוג אין מיטן װעג. װען מיר זענען אנגעקומען אויפן װאקואל אין אוישװיץ האבן די טירן פץ די װאגאנען זיך געעפנט און עם האבן זיך דערד׳ערט װילדע געשרײען: ״אלע ראוםו״ אץ באלד האבן פץ אלע זײטן זיך אמעהויבן שיטן קלעפ. אונטער די אומאויפהערלעכע