ספר לוקא װ 523 װעלכע מיר האבן געלאזן אץ פוילן, האבן פארםמט אונדזער םתי ד און םארטונקלט אונדזער האפענונג. מיט הארץ־קלאפעניש זיצן מיר אין די װאגאנען׳ װעלכע טראגן אונדז צו אונדזער היימשטאט. מיר שרעקן זיך פאר דער מינוט, װען מיר װעלן זיך דערװיסן דעם אמת און דאך װאלט מען געװאלט װאם שנעלער דערגיק דעם אמת.
״םטאציע לוקאװ!״ — רופ ט אוי ם דע ר קאנדוקטאר. אי ך כאפ זי ך אוי ף װי םו ן שלאף. כ׳גלײ ב ניש ט מײנ ע אויגן. אי ך פרע ג זי ך אלײן: בי ן אי ך באמ ת שוי ן אי ן לוקאװ? נאר ט מע ן מי ך ניש ט? אל ץ אי ז פא ר מי ר פרעמד, פוםט, חורבן... אי ך דערקע ן נישט דא ם ארט, ו װ אי ך הא ב מײנ ע בעםטע, בליענדיק ע יאר ן פארבראכט. װ ו זענע ן אל ע מײנע טײערע, װעלכ ע האב ן אי ן יא ר 1939 מי ך באגלײ ט או ן צוגעוװנטש ן צ ו מי ץ אפפאר קײ ן ראטן־פארבאנ ד ז ו װ אי ז דא ם שטעטל ז ו װ אי ז אל ץ אהי ן געקומעןז... פאר מידקײ ט זע ץ אי ך זי ך אװע ק אוי ף א קופ ע קופ ע אלט ע בלעך, װא ם אי ז דע ר אײנציקע ר זכר׳ א ז ם׳אי ז ד א װע ן געװע ן א ײדישע ר ישוב... אי ך דרימ ל איץ. אי ך ז ע דא ם שטעט ל מיט זײנע ם אויםזען, אי ך ז ע מײנ ע עלטערן, ברידער, שװעםטער, שכנים, םרײנד, חברים. אי ך ז ע װ י קינדערלע ך שפיל ן זיך. ע ם װער ט אזו י גוט... מי ט א מא ל װער ט מי ץ חלום צעשטערט. מי ץ שכ ן אדא ם װעק ט מי ך אױ ף מי ט זי ץ ״דזשע ן דאברי״ או ן םרעג ט מיך ו נא ך װא ם ביםט ו געקומע ן אד׳ע ר ז בים ט געקומע ן שלאפ ן אוי ף דע ר קופ ע בלע ך ז ער נעמ ט מי ך ב ײ דע ר האנ ט או ן פיר ט מי ך איבע ר פוםט ע פלעצע ר באװאקם ן מי ט גראז, װאם מאכ ן דע ם אײנדרו ק פו ן א ן ארט, װ ו ם׳הא ט קי ץ מענטשלעכע ר םו ם ניש ט גע ־ טראטן. ע ר פיר ט מי ך צ ו צ י א ן אלט ן בוי ם אױ ף דע ם מאגיםטראט־הוי ף או ן זאג ט מי ר 1 דא האב ן ד י געשטאפא־ליי ט יעד ן אוונ ט צוגעפיר ט א גרופ ע ייד ן א ץ זי י דערשאםן. ער װית ט מי ר אוי ך ד י װענט, װא ם זענע ן באפלעק ט מי ט ײדי ש בלוט, בלו ט םו ן ד י פיצלעך קינדער, װעמענ ם קערפערלע ך ד י דײטש ע םאדיםט ן האב ן אי ן ד י װענ ט צע ־ שמעטערט... לענגע ר הא ב אײ ך שוי ן ניש ט געקאנ ט איבערהאלט ן או ן אי ך הא ב מײ ן בא ־ גלײטער געפרעג ט: ״ו װ זענ ט אי ר געװען״ ז ע ר הא ט אראפגעלאז ט דע ם קא פ או ן מ־ ר געענטפערט: ״ד ו בים ט גערעכט, נא ר אי ך בי ן ניש ט שולדיק״... דעמאל ט אי ז פא ר מי ר אלץ קלא ר געװארן.
טראכטנדיק אזו י ב ין אי ך צוגעקומע ן צו ם גרוים ן פעלד, װא ם רופ ט זי ך הײנ ט בית־עולם. ד י פאשיםטיש ע באנדיט ן האב ן דא ם אויםגעקליב ן פא ר זײער ע קרבנות. דא ם איז דר ײ קילאמעטע ר פו ן שטאט, אוי ף שװידרע ר װעג, בײ ם דאר ף מאלצינאװ. דא ם אר ט איז ניש ט ארומגעצוימט. שטיקער צעפוילט ע מלבושי ם װאלגער ן זי ך נא ך ארום. מי ט א קװא ל פו ן טרער ן או ן מי ט א צעוױיטיק ט הארץ, פו ל מי ט צאר ן או ן דארש ט נא ך נקמ ה האב אי ך אפשײ ד גענומע ן פו ן דע ם ארט. צוריקגײענדי ק דור ך ד י חורבו ת פו ן מי ץ ליבע ר געבוירנשטאט לוקאװ, האב ן פא ר מײנ ע אויג ן אדורכגעשװעב ט ד י אל ע אומשולדיק ע קרבנות׳ װאם ד י היטלער־מערדע ר האב ן בעםטיאלי ש אומגעבראכט. או ן פונק ט אזו י שטארק״ װ י כ׳האב אל ע מיע ע װאנדער־יאר ן געבענק ט צ ו זע ן מײ ן אלט ע הײם, אזו י הא ב אי ך איצ ט געװאלט װא ם שנעלע ר אנטלויפ ן פו ן דע ם ארט״ װ ו מי ץ אלט ע הײ ם אי ז געשענדע ט או ן פארװיםט געװארן. ריכבאך, 1947.