ע ר האל ט זי ך אי ן איי ן זארג ן מי ט אונדז , ע ר ווייס ט ניש ט צ י ע ד ווע ט קענע ן אונד ז איבערהאלטן . דערבי י קומע ן שכנים , זייע ר איינציקע ר שמוע ס אי ז וו י מע ן הרגע ט יידן . זי י רעד ן דערפו ן מי ט אז א גלייכגילטיקיי ט או ן אז א זעלבסטפארשטענדלעכקייט , גליי ך וו י ע ס וואל ט זי ך געהאנדל ט וועג ן ד י שיקאגע ד שעכט־הייזע ר פו ן בהמות . זי י זענע ן גענצלע ך אפגעטעמפ ט פו ן יעד ן מענטשלעכ ן געפי ל או ן ווייז ן ניש ט ארוי ס דא ס קלענסט ע רחמנות .

נארך אז א געשפרעך מיט די שכנים, צו וועלכן איך הער מיך צו מיט אסך פארביטערונג, געדויערט נישט לאנג און מיין באלעבאסטע קומט מיר געבן א פרישע לעקציע. עס הויבט זיך אן דאס אלטע לידל. וואו וועל איך מיך אהינטאן? זי האט מורא, זי וויל גארנישט, זי וויל נישט קיין געלד און וויל נישט האלטן קיין מענטשן וואס מוזן פארניכטעט ווערן. איך בויג אראפ דעם קאפ, איך בעט, איך בעטלי איר אפאר טעג לעבן, זי זאל מיר דערלויבן דא נאך צו זיין מיט מיין קינד. וואס איך וועל דעמאלט באשטימען ווייס איך נישט, אבער מיין קינד וויינט, ער וויל נישט שטארבן און מיך באפאלט א משוגעת ווען איך זע מיין קינד׳ס פארצווייפלטע אייגעלעך און ציטערנדיק פנים׳ל. ער קען נישט אויפנעמען דעם געדאנק, אז ער וועט אין מיטן זיינע שיינע קינדערשע טרוימען אונטערגיין. איך פתואו אים נישט איין מאל איינרעדן, אז עס איז נישט אזוי שרעקלעך, עס געדויערט בלויז איין אויגנבליק און עס נעמט א סוף צום לעבן. דערפאר, וועט ער, מיין קינד, אנהויבן א שיינעם לעבן אויף אן אנדערער וועלט. איך זאג אים, אז ער האט א ווייס־קרישטאלענע נשמה, וואס איז נאך נישט באפלעקט פון זינד און נישט פון זינדיקע מחשבות. איך דערצייל אים, אז דארט אין די העכערע עולמות וועט ער זיין א קינדער־מלאך וואס וועט שטיין ביים כסא־הכבוד פון דעם העכסטן מלך און ער און זיינע חברים וועלן זיין די עדות ביים משפט אין וועלכן מען וועט משפט׳ן די רוצחים, וואס האבן אויסגעמארדעוועט אזוי פיל אומשולדיקע ריינע קינדער־נשמות.

מייען קינד איז אבער נישט געבוירן אין א טיף־גלויביקער תקופה. ער 5 ו ו