שלמה פרץ׳ן, אויפ׳ן שטראם, צ׳יס׳איז אמת, ־ האט שלמה פרץ א פינטל געטאן מיט׳ן בלינקן אויגעלע, דאס בלינדע אויגעלע, וואס ער דעתעט א קאליע מטבע גיכער ווי א זעענדיגס, און א פאנפע געטאן: ־ פק וואנען זאל איך ודסן? ־ אויבן אדפ׳ן שטראם מאכט מען אדך א טדער, אץ דער אפטייק אויך, דבורה שטייט דארט. ראם האט אפגעגעבּן ראפארט גאדל רעם טאטען, אלטער׳ן. ־ ם׳טוט עפעס דבורה ביי דער אפטייק, וואם? רוף זי אהיים עםן אנבייםן. גאדיע האט דערציילט אז זי שטייט דארט מיט שיינדלען אץ קוקט ווי מען מאכט רעם טויער. אז מיט שיינדלען, איז גוט. שיינדל איז א לייטיש קינד ־ איז ער אהיים געגאנגען. דבורה איז איצט שוין געשטאנען אן שיינדלען, אץ געקוקט וד מען מאכט רעם טויער. טאקי, זי האט אפילו ניעזט געטראכט פץ ז 1 |ןצוק׳ן . . . איוואם לוצוק איז אליין ארויסגעקומען, איז ער ארויסגעקומען, ־ וואם איז זי שולדיג? וואם איז זי שולדי ג אז מען מאכט רעם טויער ביי דער אפטייק? און טאמער האט ער איר געזאגט "גוט מארגן" אץ געצויגן פאר איר דעם הוט, זאל זי אים נישט ענטפערן? ־ א שאד, אזוי פיל יונגע םאםנע־בוימלאך צובראכן ־ אזוי האט ער געזאגט, לוצוק. "יא, א שאד". ׳ ▼ האט זי נישט געזאלט ענטפערן? אז לוצוק האט געקוקט אויף איר, האט זי אוועקגעקוקט. זי איז נאך דערנאך געשטאנען א מינוט און אנטלאפן. דער גאנצער מארק, האט זיך איר אוםגעדאכט, זעט ־ זי ברענט נאך ן שייגעץ . . .
דערנאך האט זי זיך געטאן אראפ, צו די ווינדהייזער... ביי די ווינדהייזער האט זי געציילט די בדמלאך, איינס, צוויי, דריי, פיר, פינף... "אזוי פיל יונגע םאםנע־בוימלאך צעבראכן". א שייגעץ איז געגאנגען צוריק אהיים אץ דארף אריץ אין א נייעם שטרויענעם קאפעלויש מיט א פאווע־פעדעؠ איינגעשטעקט, און געשפילט אויף א דרומבע, "העי טאם פיד האראיו", און דאס גרין־בלויע אויג פון דער פעדער האט נאכגעזונגען. האט זי דערפילט א פרעמדקייט צווישן די בוימער מיט דעם שייגעץ וואס גייט אלץ אהיים אין דארף אריץ, אץ האט נישט קיין מורא. עס האט זי א רוף געטאן צוריק דער מארק, די געוועלבן, פץ וואנען עס שמעקן ארדעם די יידישע סחורות. די טעג זענען געגאנגען אץ די וואכן זענען געגאנגען אץ דבורה האט אירע טעג אץ נעכט אפגעלעבט מיט די ווערטער: "אזוי פיל יונגע םאםנע־ בוימלאך צעבראכן"... 8 ו 2