זי הא ט זי ך געשעמט אדסצוטאן ־ פאר די ווערטער... פון הינטן זיינען זיי איר נאכגעגאנגען, די פלייצעס געברענט, רעם גאנג נאכגעקלאפט, ווי איז ער, דבורה׳ס גאנג, שיין, גראציעז? אין די אויגן אריינגעקוקט, פון אלע שפיגלען, שיינע אויגן, דבורה? צופלעכט רעם צאפ, לאנגע האר, דבורה?... ניין, קורצע, נישט שיין קיין קורצע צעפלעך, דבורה, שמיר מיט זעלבעלאך, וואש אין געלעטשאטשקעס, וועסטו קריגן לאנגע צעפ ביז, ביז ביז... און זינגען קענסטו, דבורה? זינג, שטילער, שטילער, קוויטשע נישט, ס׳פאסט נישט פאר איידיש קינד... א זיפץ נאר, שטילערהייט, שא, ווייס ביי דיר.. . ־ אזוי פיל יונגע סאסנע בוימלאך צעבראכען... דער שייגעץ איז געגאנגען איינער אליין אין דארף אריין, אהיים, און אזוי שיין געשפילט אויך דער דרומבע: ״העי, טאם פיר האראיו״... שמד׳ן זיך און שטארבן אויף דער אנדערער וואך, דינסטאג אין דער פרי, האט משה יונה געפויקט, אז מען זאל פארמאכן די געוועלבן. ביי וועמען מען וועט טרעפן דאס געוועלב אפן, דער וועט באצאלן א פינפערל שטראף, האט מען שוין געוואוסט אז היינט קומט ער. אלטער האט נאך אין דער פרי אנגעשריגן אויף גאדיע׳ן ער זאל זיך נישט דערוועגן גיין קוקן, ווייל מען שמועסט אז ס׳וועט זיין מיליטער, וועט מען אים צוטרעטן. שפעטער, ווען ס׳איז שוין געווארן דער גרויסער רעש, האט ער אים ווידער געטראפן, און אויף אים אנגעשריגן:
־ אהיים גיי, איד, דארפסטו נישט קוקן, איך גיי אין בית המדרש. נאר שפעטע ר האב ן זי י זי ך ווידע ר געטראפ ן בייד ע דארט, ווא ו א יי ד טא ר ניש ט קוקן. דע ר מאר ק אי ז געווע ן אנגעפאק ט מי ט מענטשן. נו, איצ ט האב ן שוי ן טאק י אל ע דערזען, א ז ס׳אי ז ניש ט קיי ן פראסט ע זאך. יאוגאן, דע ר שו ל דירעקטאר, אי ז היינ ט ניש ט געגאמע ן שכור׳ ן צ ו משה׳ל ע פאר ך אי ן שענ ק אריי ן אוי ף א גאנצ ן טאג, נא ר גאנ ץ פרי, ווע ן דע ר הא ן הא ט געקרייע ט הא ט ע ר זי ך אריינגעכאפ ט טאק י ניש ט מע ר וו י אוי ף איי ן גלעזל. ד י גויי ם אלע, ווא ס זיינע ן זי ך צונויפגעקומע ן פו ן ד י ארומיג ע דערפער, זיינע ן געווע ן אנגעטא ן זונטאגדיג, או ן מע ן הא ט געקענ ט אוי ף זי י אנזען, א ז זי י זיינע ן בי י זי ך גרוי ס דערפאר, וויי ל מע ן טו ט א ן זייע ר שטא ט אז א האנאר. דבור ה אי ז געשטאנע ן לעב ן האנצעל׳ ס געוועל ב או ן געקוק ט אויפ׳ ן רינ ג מענטש ן ווא ם ד י פאליצייניקע ס האבע ן אויסגעשטעלט. פראקאוויט ש אי ז געריט ן אד ף א פערד, ד י מורא׳דיג ע פאליצייסק י וואנצע ס צופלויגען, אי ן לא ץ איינגעשטעק ט א צודיגע ל סאסנע, או ן געקאמאנדעווע ט או ן מש ה יונ ה שכור, מי ט דע ר פוי ק אויפגעהאנגען, הא ט זי ך אי ם נאכגעשלעפ ט או ן געשריגן: ־ נאזאד, נאזאד! 220