יעקב וויזענטאל די "שקאלע" און דעם טאטנס׳ שטריימל 1 ווען איך בין נאך געווען א חדר אינגל פאר דער ערשטער וועלט־ מלחמה האט אויף סקאלה — און אויף אנדערע קהילות אין מזרח־גאליציע — פלוצלינג זיך אראפגעלאזט א ביטערע "גזירה": אלע קינדער פק שול־עלטער מוזן באזוכן א מלוכה׳שע עלעמענטאר־שולע. לערנען פריוואט ביי א לערער־ווי מען האט ביז איצטער זיך געפירט־איז נישט גענוג. מען מוז גיין אין א "שקאלע"! דער עסטרייכישער קייסער פראנץ יאזעף איז טאקע א מלך חסד, ער איז גוט צו יידן, אבער מיט גיין אץ "שקאלע" האט דאס נישט צו טאן. זיין, רעם קייסער׳ס בילדונגס־מיניסטעריום האט געטענה׳ט: איר האט אלע רעכט אץ פרייהייטן־טא שיקט די קינדער אין "שקאלע"! צווישן די סקאלער פרומע, חסידישע יידן איז געווארן א בהלה: הייתכן, וואס הייסט שיקן קינדער אין "שקאלע", וואו מען דארף זיצן אן א יארמעלקע, אין הוילן קאפ, אץ אויפן ווענט הענגען צלמים? מען וועט העק טריפה־פסול, ווי גדישע קינדער פרעפלעמען און, ווער ווייסט? אפשר וועט מען נאך מוזן גי ץ אץ ״שקאלע״ אום שבת און, חלילה־וחס, מחלל שבת זיין? דאס וועט נישט געשען! זאל זיץ וואס עס וועט זיין־יידישע,פרומע קינדער וועלן נישט גי ץ אין שקאלע, און שוץ! מיין טאטע, ר׳ הירש אליהו, ע״ה, איז אויך געווען צווישן די ניץ־ זאגערס, לא מיט אן אלף.